نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

335. روزگار حضرت علی علیه السلام

مالی أراکم أشباحاً بلا أرواح؟و أرواحاً بلا أشباج، و نسا کا بلا صلاح، و تجارا بلا أرباح، و أیقاظا نوما، و شهودا غیبا، و ناظرة عمیاء
چه شده است که شما را همچون بدن های بی جان و جان های بی بدن و عابدان ناپرهیزگار و بازرگان بی سود و بی بهره و بیداران خفته و حاضران غایب و چشمداران نابینا، می بینم. (332)

336. تنهایی علی علیه السلام

و طفقت أرتئی بین أن أصول بید جذاء أو أصبر علی طخیة عمیاء یهرم فیها الکبیر و یشیب فیها الصغیر، و یکدح فیها مؤمن حتی یلقی ربه
با خود اندیشیدم که آیا با دستی بریده(بی یار و یاور) حمله کنم، یا آن که در برابر این تیرگی کور (و گمراه کنند0) شکیبا بمانم، تیرگی که بزرگسال در آن پیر می شود و خردسال مویش سپید می گردد و مومن در آن چندان رنج می برد تا به دیدار پروردگارش بشتابد. (333)

337. نگرش علی علیه السلام به روزگار

اعلموا! رحمکم الله! أنکم فی زمان القائل فیه بالحق قلیل... قتاهم عارم، و شائبهم آثم، و عالمهم منافق
بدانید، خدایتان رحمت کناد! که شما در روزگاری به سر می برید که حقگویان اندکند... جواناشان بدخوری و ناسازگارند و پیرانشان گنهکار و عالمانشان منافق (334)