نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

293. خشوع پیامبران

لو کانت الانبیاء اهل قوة لا ترام... لکان ذلک أهون علی الخلق فی الاعتبار، و أبعد لهم فی الاستکبار... و لکن الله سبحانه أراد أن یکون الاتباع لرسله و التصدیق بکتبه و الخشوع لوجهه و الاستکانة لامره و الاستسلام لطاعته اموراً له خاصة لا تشوبها من غیرها شائبة. و کلما کانت البلوی و الاختبار أعظم کانت المثوبة و الجزاء أجزل
اگر پیامبران نیرومندانی بودند که کسی و یا مقامی نمی توانست قصد سوئی به آنان داشته باشد و دارای عزتی بودند که مورد ظلم قرار نمی گرفتند. این نیرومندی ها ایجاب می کرد که مردم از پیامبران به آسانی بپذیرند و در برابر آنان استکبار نورزند، ولیکن خداوند سبحان خواست که پیروی از رسولان او و تصدیق کتاب های او و خشوع به مقام ربوبی او و تمکین به امر او و تسلیم محض به اطاعت او، اموری خاص آن ذات اقدس باشد و با هیچ خارج از آن امور، آلوده نگردد و هر اندازه ابتلاء و آزمایش بزرگتر باشد پاداش و جزا با عظمت تر می باشد. (290)

294. بنده و فرستاده خدا

اشهد أن محمداً صلی الله علیه و آله بنده و فرستاده او است که وی را برای اجرای فرمان خود و ابلاغ دلی هایی بر درست بودن شریعت و بیم دادن از کیفرهای او که در انتظار معاندین است فرستاد. (291)

295. موجبات نعمت

أنظروا ألی مواقع نعم الله علیهم حین بعث ألیهم رسولا، فعقد بملته طاعتهم، و جمع علی دعوته ألفتهم. کیف نشرت النعمة علیهم جناح کرامتها، و أسالت لهم جداوال نعیمها، و التفت الملة بهم فی عوائد برکتها، فأصبحوا فی نعمتها غرقین
بنگرید به موارد نعمت هایی که خداوند به وسیله برانگیختن رسولی به آنان عنایت فرمود، اطاعت آن مردم را به دینی که آورده جلب و محکم ساخت و انست و الفت آنان را به دعوت خود جمع فرمود،؛ در این هنگام نعمت با کرامت خود را برای آنان بگستراند و نهرهای نعمت هایش را بر آنان به جریان انداخت و دین اسلام آنان را به فواید و نتایج برکات آن دین جمع نمود، پس در نعمت آن غوطه ور گشتند. (292)