نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

261. حال مردم هنگام بعثت محمد

ابتعثه و الناس یضربون فی غمرةُ، ویموجون فی حیرةُ. قد قادتهم أزمُةالحین، و استغلقت علی أفئدتهم أقفال الرین
خداوند او را مبعوث به رسالت فرمود، در حالی که مردم آن دوران غوطه ور در جهالت و گمراهی بودند و در اسارت فراز و نشیب امواج حیرت. آنان در مهار فرمان هلاکت به این سو کشیده می شدند و بر دل های آنان قفل های گناهان بسته بود. (258)

262. وصف پیامبران

فی صفةُ الانبیاء -: فاستودعهم فی أفضل مستودع، و أقرهم فی خیر مستقر... حتی أفضت کرامة الله سبحانه و تعالی الی محمد صلی الله علیه و آله، فأجرجه من أفضل المعادن منبتاً، و أعز، الارومات مغرساً؛ من الشجرة التی صدع منها .نبیاءه، و انتجب منها أمناء عترته خیر العتر، و أسرته خیر الاسر، و شجرته خیر الشجر، نبتت فی حرم؛ و بسقت فی کرم؛ لها فروع طوال، و ثمر لا ینال
آنان پیامبران را در برترین و دیعتگاه به ودیعت نهاد و در بهترین قرار گاه تثبیت فرمود تا آن گاه که کرامت خداوندی سبحانه و تعالی به محمد صلی الله علیه و آله منتهی گشت آن وجود مقدس را از برترین معادن رویاننده و عزیزترین اصول و ریشه ها برای کاشتن بیرون آورد. از آن درختی که خداوند آن را بشکافته و پیامبرانش را از آن بیرون آورده و امنای خود را از آن برگزیده است، عترت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بهترین عترت هاست و دودمانش بهترین دودمان ها و درختش بهترین درخت ها که در حرم روییده شده و به رشد رسیده است در کرم و مجد و شرف برای آن درخت شاخهایی است بلند و ثمری است غیر قابل وصول. (259)

263. روزگار لغزش و گناه

أرسله علی حین فترة من الرسل، و هفوة عن العمل، و غباوة من الامم
خداوند سبحان او را در فاصله ای از پیامبر و در دوران لغزش جوامع از عمل و جهل و کودنی امت ها فرستاد. (260)