نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

259. پایان بخش وحی

أرسه علی حین فترة من الرسل، و تنازع من الالسن، فقفی، به الرسل، و ختم به الوحی .
خداوند او را در دورانی خالی از پیامبران و در دوران اختلاف در عقاید و سخنان فرستاد و او را در آخر پیامبران قرار داد و وحی را با نوبت او ختم فرمود. (256)

260. مسابقه در خوبی ها

و الذی بعثه بالحق لتبلبلن بلبلة و لتغربلن غربلةُ، و لتساطن سوط القدر حتی یعود اسفلکم أعلاکم، و أعلاکم أسفلکم، و لیسبقن سابقون کانوا قصرؤا، و لیقصرن سباقون کانوا سبقوا
قسم به خدایی که محمد صلی الله علیه و آوردن دین حق مبعوث گردانید، سخت در هم آمیخته و در هم و برهم و زیر و رو می شوید و به شدت غربال می گردید (تا صالح از طالح و خوب از بد جدا گردد) و هر آینه مانند دیگ جوشان که با تازیانه غلیان خود آنچه را در آن است زیر و رو می کند و بالاترین شما به پست ترین مقام بازگشت می نماید و هر آینه کسانی که در اسلام سابقه دارند، امام در وظایف (با دریافت حق خود) کوتاهی کرده اند، به طور یقین جلو خواهند افتاد و آنان که در خدمت به اسلام سابقه بسیاری دارند و مقامشان در اسلام جلوتر از دیگران است یقیناً و قطعاً باز خواهند ماند. (257)

261. حال مردم هنگام بعثت محمد

ابتعثه و الناس یضربون فی غمرةُ، ویموجون فی حیرةُ. قد قادتهم أزمُةالحین، و استغلقت علی أفئدتهم أقفال الرین
خداوند او را مبعوث به رسالت فرمود، در حالی که مردم آن دوران غوطه ور در جهالت و گمراهی بودند و در اسارت فراز و نشیب امواج حیرت. آنان در مهار فرمان هلاکت به این سو کشیده می شدند و بر دل های آنان قفل های گناهان بسته بود. (258)