نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

250. عامل جلوگیری از عذاب خدا

کان فی الارض أمانان من عذاب الله، و قد رفع احد هما، فدونکم الاخر فتمسکوابه: أما الامان الذی رفع فهو رسول الله صلی الله علیه و آله و أما الامان الباقی فالاستغفار. قال الله تعالی: (و ما کان الله لیعذبهم و أنت فیهم و ما کان الله معذبهم و هم یستغفرون)
بر روی زمین دو عامل ایمن کنده از عذاب خدا وجود داشت که یکی از آن دو از دست رفت. پس آن دیگری را بگیرید و بدان چنگ زنید. اما آن ایمنی بخشی که از دست رفت، رسول خدا صلی الله علیه و آله بود و آن که باقی است، آمرزش خواهی است. خدای متعال می فرماید: (ای محمد)! تا تو را در میان آنان هستی، خدا عذابشان نمی کند و تا زمانی که آمرزش می طلبند، خدا عذابشان نکند. (247)

251. اراده و عزم نبوی

قائماً بأمرک مستوفزا فی مرضاتک، غیر ناکل عن قدم، و لا واه فی عزم
پیامبر بر پا دارنده کار و فرمان توست و شتابنده در تحصیل رضایت تو، بی آنکه از پیشروی بترسد و عقب بنشیند و در عزم و اراده اش سستی نشان دهد. (248)

252. نشانه قیامت

جعل محمداً صلی الله علیه و آله علما للساعه
خدایی بزرگ حضرت محمد صلی الله علیه و آله را نشانه قیامت قرار داده است. (249)