نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

240. نزول وحی بر جان پیامبر (ص)

ثم أنزل علیه الکتاب نورا تطفا مصابیحه.. و تبیاتا لا تهدم أرکانه. و شفاء لا تخشی أسقامه، و عزا لا تهزم أنصاره، و حقا لا تخذل أعوانه... جعله الله ریا لعطش العلماء و ربیعا لقلوب االفقهاء... و معقلا منیعاً ذورته، عزا لمن تولاه
آن گاه قرآن را بر پیامبر فرو فرستاد که نوری است که چراغ هایش خاموش نمی شود... و بنای روشنگری است که پایه هایش ویران نمی گردد و شفا و دارویی است که ترس از بیماری های آن نمی رود و عزتی است که هوادارنش شکست نمی خورند و حقی است که یارانش بی یاور گذاشته نمی شود... خداوند آن را سیراب کننده عطش دانشوران قرار داده است و بهر دل های فهمیدگان... و پناهگاهی که ستیغ آن دست تسخیر ناپذیر است و برای کسی که آن را سرپرست خود گیرد مایه عزت می باشد. (237)

241. اجرای پیمان الهی

بعث فیهم رسله، و واتر ألیهم أنبیاءه، لیستادو هم میثاق فطرته، و یذکر و هم منسیی نعمته، و یحتجوا علیهم بالتبلیغ، و یثیروا لهم دفائن العقول و یروهم آیات المقدرة: من سقف فوقهم مرفوع، و مهاد تحتهم موضوع، و معایش تحییهم، و أجال تفنیهم
فرستادگان خود را در میان مدرم برانگیخت و پیامبرانش را پیاپی به سوی ایشان فرستاد تا از آنان بخواهند پیمان الهی را که در فطرتشان است به جای آوردند... و نشانه های قدرت خدا را به ایشان نشان دهند: از آسمانی که بر فراز سرشان برافراشته شده است تا زمینی که زیر پاهایشان نهاده شده و نعمت هایی که زنده نگاهشان می دارد و مرگ هایی که نابودشان می کند. (238)

242. فضیلت پیامبر صلی الله علیه و آله

سیرته القصد، و سنته الرشد، و کلامه الفصل، و حکمه العدل
راه و رسم پیامبر معتدل، سنت و روشش صحیح و پایدار، سخنانش جدا کننده حق از باطل و قضاوتش عادلانه بود. (239)