نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

239. وصف علی علیه السلام در زمان مبعوث شدن پیامبر صلی الله علیه و آله

ارسله علی حین فترة من الرسل، و طول هجعة من الامم، و عتزام من الفتن... و الدنیا کاسفة النور... عابسة فی وجه طالبها. ثمرها الفتنه، و طعامها الجیفُة
خداوند پیامبر را زمانی فرستاد که مدت ها بود پیامبری نیامده بود و مردم در خوابی دراز به سر می بردند و فتنه ها نیرومند شده بود... و دنیا بی فروغ شد بود... و به روی طالب خود رو ترش کرده بود. میوه اش فتنه و گمراهی بود و خوراکش مردار. (236)

240. نزول وحی بر جان پیامبر (ص)

ثم أنزل علیه الکتاب نورا تطفا مصابیحه.. و تبیاتا لا تهدم أرکانه. و شفاء لا تخشی أسقامه، و عزا لا تهزم أنصاره، و حقا لا تخذل أعوانه... جعله الله ریا لعطش العلماء و ربیعا لقلوب االفقهاء... و معقلا منیعاً ذورته، عزا لمن تولاه
آن گاه قرآن را بر پیامبر فرو فرستاد که نوری است که چراغ هایش خاموش نمی شود... و بنای روشنگری است که پایه هایش ویران نمی گردد و شفا و دارویی است که ترس از بیماری های آن نمی رود و عزتی است که هوادارنش شکست نمی خورند و حقی است که یارانش بی یاور گذاشته نمی شود... خداوند آن را سیراب کننده عطش دانشوران قرار داده است و بهر دل های فهمیدگان... و پناهگاهی که ستیغ آن دست تسخیر ناپذیر است و برای کسی که آن را سرپرست خود گیرد مایه عزت می باشد. (237)

241. اجرای پیمان الهی

بعث فیهم رسله، و واتر ألیهم أنبیاءه، لیستادو هم میثاق فطرته، و یذکر و هم منسیی نعمته، و یحتجوا علیهم بالتبلیغ، و یثیروا لهم دفائن العقول و یروهم آیات المقدرة: من سقف فوقهم مرفوع، و مهاد تحتهم موضوع، و معایش تحییهم، و أجال تفنیهم
فرستادگان خود را در میان مدرم برانگیخت و پیامبرانش را پیاپی به سوی ایشان فرستاد تا از آنان بخواهند پیمان الهی را که در فطرتشان است به جای آوردند... و نشانه های قدرت خدا را به ایشان نشان دهند: از آسمانی که بر فراز سرشان برافراشته شده است تا زمینی که زیر پاهایشان نهاده شده و نعمت هایی که زنده نگاهشان می دارد و مرگ هایی که نابودشان می کند. (238)