نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

208. نابودی دنیا

الذی ابتدع الخلق علی غیر مثال امتثله... و أرانا من ملکوت قدرتة، و عجائب ما نطقت به آثار حکمته، و اعتراف الحاجة من الخلق الی أن یقیمها بمساک قوته، مادلنا باضطرار قیام الحجة له علی معرفته
خداوندی که مخلوقات را پدیدار ساخت بی آن که مثل و مانندی از هر یک از آن ها قبلاً وجود داشته و او آن را مثالی قرار داده باشد، خدایی که عظمت و شکوه قدرت خود و شگفتی هایی که نشانه های حکمت او، گویای آن است به ما نشان داد. و نیز اعتراف همه مخلوقات در مورد احتیاج خود به این که خداوند با قدرت خویش آن ها را نگاه دارد، همه این ها چیزهایی است که ما را از پذیرفتن دلیل هایی استوار پابرجا بر شناخت خداوند ناگزیر می سازد. (206)

209. شگفتی های انسان

لیس فناء الدنیا بعد ابتداعها بأعجب من انشائها و اختراعها... و أن الله، سبحانه، یعود بعد فناء الدنیا وحده لا شی ء معه
نابودی دنیا، پس از آفریدن آن زیاد شگفتی آورتر از آفریدن و ایجاد آن نیست. و خداوند سبحان، پس از نابودی جهان تنها باقی می ماند و چیزی با او نیست. (207)

210. بخشش خدا

اعجبوا لهذا الانسان ینظر بشحم، و یتکلم بلحم، و یسمع بعظم، و یتنفس من خزم
از این انسان تعجب کنید و پند بگیرید! با پیه نگاه می کند، با گوشت حرف می زند، با استخوان می شنود و از شکافی (بینی) نفس می کشد! (208)