نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

206. توصیف خلق آدم

جمع سبحانه من حزن الارض و سهلها، و عذبها و سبخها تریة سنها بالماء حتی خلصت. و لا طها بالبله حتی لزبت فجبل منها صورة ذات أحناء و وصول و أعضاء و فصول: أجمدها حتی استمسکت و أصلدها حتی صلصلت لوقت معدود، و أمد معلوم: ثم نفخ فیها من روحه فمثلت انساناً ذا اذهان یجیلها، و فکر یتصرف بها...
خدای بزرگ از زمین های سنگلاخ و هموار و زمین های مستعد کشت و زرع و شوره زاران اندکی خاک فراهم آورد و بر آن آب ریخت تا خالص و پاکیزه شد و آن را با آب آمیخت

207. آفرینش مخلوقات بی نظیر

الذی ابتدع الخلق علی غیر مثال امتثله... و أرانا من ملکوت قدرته، و عجائب ما نطقت به آثار حکمته، و اعتراف الحاجة من الخلق الی آن یقیمها بمساک قوته، مادلنا باضطرار قیام الحجة له علی معرفته

208. نابودی دنیا

الذی ابتدع الخلق علی غیر مثال امتثله... و أرانا من ملکوت قدرتة، و عجائب ما نطقت به آثار حکمته، و اعتراف الحاجة من الخلق الی أن یقیمها بمساک قوته، مادلنا باضطرار قیام الحجة له علی معرفته
خداوندی که مخلوقات را پدیدار ساخت بی آن که مثل و مانندی از هر یک از آن ها قبلاً وجود داشته و او آن را مثالی قرار داده باشد، خدایی که عظمت و شکوه قدرت خود و شگفتی هایی که نشانه های حکمت او، گویای آن است به ما نشان داد. و نیز اعتراف همه مخلوقات در مورد احتیاج خود به این که خداوند با قدرت خویش آن ها را نگاه دارد، همه این ها چیزهایی است که ما را از پذیرفتن دلیل هایی استوار پابرجا بر شناخت خداوند ناگزیر می سازد. (206)