نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

201. یکتایی در آفرینش

خلق الخلائق علی غیر مثال خلا من غیره، و لم یستعن علی خلقها بأحد من خلقه
موجودات را بدون نمونه ای که از غیر او صادر شده باشد خلق کرده و در آفریدن آن ها از هیچ یک از مخلوقاتش کمک نگرفت. (201)

202. آفرینش انسان از خاک

أم هذا الذی أنشاه فی ظلمات الارحام، و شغف الاستار؛ نطفة دهاقاً، و علقة محاقاً، و جنیناً و راضعاً، و ولیداً و یافعاً، ثم منحه قلباً حافظا، و لسانا لافظا، و بصرا لا حظا، لیفهم معتبراً، و یقصر مزدجراً؛ حتی اذا قام اعتداله، و استوی مثالفه، نفر مستکبراً
آیا این انسان همان کسی نیست که خداوند او را در تاریکی های زهدان و پرده های غلاف مانند آفرید، از نطفه ای که ریخته شد..... آن گاه به او دلی حفظ کننده و زبانی گویا و چشمی بینا بخشید تا بفهمد و عبرت گیرد و از زشتکاری ها باز ایستد اما چون قد راست کرد و به نهایت رشد خود رسید کرد فرازانه روی برگرداند. (202)

203. قدرت خدا در آفرینش

فطر الاخلائق بقدرته، و نشر الریاح برحمته
آفریدگان را با قدرت خود بیافرید و بادها را با رحمت خود به حرکت در آورد. (203)