نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

197. نیکوترین آفرینش

لم یخلق الاشیاء من أصول أزلیةُ، و لا أوائل أبدیة، بل خلق ما خلق فاقام حده، و صور ما صور فأحسن صورته
اشیا را از ماده ای ازلی یا نمونه هایی ابدی نیافرید، بلکه آفرید آن چه آفرید و حدودش را تعیین کرد و صورتی داد به آن چه داد و آن صورت را به نیکوترین شکل نگاشت. (197)

198. راز استواری زمین

و تد بالصخور میدان أرضه
جنبش و لرزش زمین را به وسیله سنگ های بزرگ و کوه ها میخکوب و استورا گردانید. (198)

199. حرکت آسمان ها

خلق سبحانه لاسکان سمواته، و عمارة الصفیح الاعلی من ملکوته، خلقاً بدیعاً من ملائکته
آسمان را با پرجا بودن ستاره های آن و با گردش ستاره های سیار آن و با فرا رفتن و فرود آمدن آن ها و با بودن ستاره های نحس و سعد (بدی آور و نیکی آور) در آن و با تسخیر آن به آسانی به جریان انداخت. (199)