نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

171. آفرینش فرشتگان

خلق سبحانه لاسکان سمواته، و عمارُة الصفیح الاعلی من ملکوته، خلقاً بدیعاً من ملائکته، و ملا بهم فروح فجاجها، وحشابهم فتوق أجوائها
خدای سبحان برای سکونت بخشیدن در آسمان ها و آبادانی بالاترین قسمت ملکوت و عظمت خویش (افلاک بلند) مخلوقاتی بدیع و نوظهور، یعنی فرشتگان را آفرید و آنها را در راه های گشاده آسمان ها و فضاهای وسیع میان آنها قرار داد و همیشه میان آن ها راه های گشاده (171)

172. بندگی بی کسالت

من ملائکتک، لا یسأمون من عبادتک
گروهی از فرشتگانت هستند که از بندگی تو خسته نمی شوند. (172)

173. درجه یقین فرشتگان

لم ترم الشکوک بنوازعها عزیمةُ ایمانهم، و لم تعترل الظنون علی معاقد یقینهم
انگیزه های امیال و شک و تردیدها، استحکام ایمان آنان را متزلزل و مختل نساخت، گمان ها و پندارها به دژهای محکم یقین آنان، ازدحام و هجوم نیاورد. (173)