نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

145. شنوایی حق

و کل سمیع غیره یصم عن لطیف الاصوات؛ و یصمه کبیها، و یذهب عنه ما بعد منها
هر شنوایی، جز او، آواهای ظریف را نمی شنود و صداهای شدید نیز گوشش را کر می کند و صداهای دور دست را نمی تواند بشنود. (145)

146. علم خدا در وضف نگنجد

اشهد أنه عدل عدل، و حکم فصل.
گواهی می دهم که خداوند دادگری است که به عدل رفتار می کند و حاکم داوری است که حق باطل را از هم جدا می سازد. (146)

147. حاضر بودن هر غایبی نزد خدا

کل عیب عندک شهادة.
هر غیبی برای تو شهود است. (147)