نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

135. محیط و محاط بر هر چیز

لا ان الاشیاء تحویه او تهویهُ، او أن شیئاً یحمله أو یعدلهُ. لیس فی الاشیاء بوالج، و لا عنها بخارج
چنان نیست که اشیاء او را احاطه کنند و با خود حرکت دهند و یا چیزی او را بر دارد و در نتیجه، با خود کج و راستش کند؛ نه درون چیزهاست و نه بیرون از آن ها. (135)

136. اثبات صفات خدا

الحمد لله الدال علی وجوده بخلقه، و بمحدث خلقه علی أزلیته؛ و باشتبا ههم علی أن لا شبه له
سپاس و ستایش خداوندی را است که خلقش را دلیل وجود خویش قرار داد و حادث بودن آفریدگانش را دلیل بر ازلیت خویش و همانندی آن ها را دلیل بر همانند نداشتن خود. (136)

137. عالم به همه چیز

قسم أرزاقهم، و أحصی آثارهم و أعمالهم، و عدد أنفسهم، و خائنُة أعینهم، و ما تخفی صدور هم من الضمیر
ارزاق مخلوقاتش را تقسیم و آثار و اعمال و عدد نفوس آن ها را حساب فرموده است و به خیانت چشم های آنان عالم و به آنچه که در سینه های خود مخفی نموده اند آگاه است. (137)