نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

133. شایسته ستایش حقیقی

الحمد لله الذی لا یبلغ مدحته القائلون
ستایش مخصوص خداوندی است که هیچ گوینده و سخنوری توانایی ستودن او را بدان گونه که شایسته ذات مقدس اوست ندارد. (133)

134. سوگند ستمگر

أحلفوا الظالم - أذا أردتم یمینه - بأنةُ بری ء من حول الله و قوته؛ فانهُ اذا حلف بها کاذباً عوجل العقوبةُ، و اذا حلف بالله الذی لا اله الا هو لم یعاجل، لانه قد و حدالله تعالی
هرگاه خواستید ستمگر را سوگند دهید، چنین سوگندش دهید که بگوید از حول و قوه خدا به دور باشم، زیرا اگر به دروغ چنین سوگندی یاد کند بی درنگ سزایش را خواهد چشید. اما اگر بگوید: سوگند به خدایی که جزا و خدایی نیست. در کیفر او درنگ خواهد شد؛ زیرا خدای تعالی را به یگانگی ستوده است. (134)

135. محیط و محاط بر هر چیز

لا ان الاشیاء تحویه او تهویهُ، او أن شیئاً یحمله أو یعدلهُ. لیس فی الاشیاء بوالج، و لا عنها بخارج
چنان نیست که اشیاء او را احاطه کنند و با خود حرکت دهند و یا چیزی او را بر دارد و در نتیجه، با خود کج و راستش کند؛ نه درون چیزهاست و نه بیرون از آن ها. (135)