نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

132. عظمت آفرینش الهی

سبحانک ما أعظم ما نری من خلقک! و ما اضغر کل عظیمة فی جنب قدرتک! و ما أهول ما نری من ملکوتک! و ما أحقر ذلک فیما غاب عنا من سلطانک
خدایا! تو را پاک و منزه می دانیم، چه بزرگ وعظیم است آنچه از مخلوقات تو مشاهده می کنیم و چه کوچک است عظمت مخلوقات تو در جنب قدرت تو، چه عظیم و هولناک است آنچه از قدرت و سلطنت تو می بینیم و چه حقیر و کوچک است انچه در این باره می بینیم در قبال آنچه از قدرت تو بر ما نهان است. (132)

133. شایسته ستایش حقیقی

الحمد لله الذی لا یبلغ مدحته القائلون
ستایش مخصوص خداوندی است که هیچ گوینده و سخنوری توانایی ستودن او را بدان گونه که شایسته ذات مقدس اوست ندارد. (133)

134. سوگند ستمگر

أحلفوا الظالم - أذا أردتم یمینه - بأنةُ بری ء من حول الله و قوته؛ فانهُ اذا حلف بها کاذباً عوجل العقوبةُ، و اذا حلف بالله الذی لا اله الا هو لم یعاجل، لانه قد و حدالله تعالی
هرگاه خواستید ستمگر را سوگند دهید، چنین سوگندش دهید که بگوید از حول و قوه خدا به دور باشم، زیرا اگر به دروغ چنین سوگندی یاد کند بی درنگ سزایش را خواهد چشید. اما اگر بگوید: سوگند به خدایی که جزا و خدایی نیست. در کیفر او درنگ خواهد شد؛ زیرا خدای تعالی را به یگانگی ستوده است. (134)