نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

126. صفات ذات

سبحان من أدمج قوائم الذرة و الهمجة الی ما فوقهما من خلق
پاک و منزه است خدایی که موران کوچک و پشه های خرد را و (حیوانات) بزرگ تر از آن ها را بر پای خویش استوار ساخته است. (126)

127. خدای زمین و زمان

اللهم داحی المدحوات، وداعم المسموکات، و جابل القلوب علی فطرتها، شقیها و سعیدها
خداوند! ای گسترنده و رها کننده گسترده ها! (برای کار خود) و ای برپا دارنده آسمان های بلند وای آفریننده دل ها - چه شقی و چه سعید - بر فطرت اصلی خود. (127)

128. رضای خداوندی

فی ختام کتابه للاشتر: و انا اسال الله بسعُة رحمته، و عظیم قدرته علی اعطاء کل رغبة ان یوفقنی و ایاک لما فیه رضاه من الاقامة علی العذر الواضح الیه والی خلقه
در پایان عهدنامه خود به مالک اشتر می فرماید: من از رحمت واسعه خداوندی و قدرت عظمیش مسألت می دارم که خواسته های ما را عنایت فرماید و من تو را موفق بدارد به آنچه رضای او در آن است از پربرجا بودن در عتذار واضح در پیشگاه او و بندگانش. (128)