نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

125. عجز قول از شناسایی خدا

الحمد لله الذی انحسرت الاوصاف عن کنه معرفته، و ردعت عظمته العقول، فلم تجد مساغاً الی بلوغ غایة ملکوته!
سپاس مخصوص خداوندی است که وصف ها (از رسیدن) به کنه معرفت او درمانده اند و عظمتش عقول انسان ها را از رسیدن به ذات اقدسش طرد نموده است تا حدی که راهی برای رسیدن به غایت ملکوت او در نیافته است. (125)

126. صفات ذات

سبحان من أدمج قوائم الذرة و الهمجة الی ما فوقهما من خلق
پاک و منزه است خدایی که موران کوچک و پشه های خرد را و (حیوانات) بزرگ تر از آن ها را بر پای خویش استوار ساخته است. (126)

127. خدای زمین و زمان

اللهم داحی المدحوات، وداعم المسموکات، و جابل القلوب علی فطرتها، شقیها و سعیدها
خداوند! ای گسترنده و رها کننده گسترده ها! (برای کار خود) و ای برپا دارنده آسمان های بلند وای آفریننده دل ها - چه شقی و چه سعید - بر فطرت اصلی خود. (127)