نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

113. ما از خداییم و به سوی او بر می گردیم.

سمع رجلا یقول: انا لله و انا الیه راجعون) فقال علیه السلام: أن قولنا: (انا لله) اقرار علی انفسنا بالملک؛ و قولنا: و انا الیه راجعون اقرار عن انفسنا بالهلک
امام علی علیه السلام از مردی شنید که می گوید: ما از خداییم و به سوی او باز می گردیم آن حضرت فرمو: سخن ما که می گوییم (ما از خداییم) اعتراف ماست به تسلط خدای بزرگ بر ما (که مملوک او هستیم) و این که می گوییم (به سوی او باز می گردیم) اقرار ماست به فانی شدن خود. (113)

114. پرهیز از برابری با عظمت خداوندی

ایاک و مساماة الله فی عظمته و التشبه به فی جبروته، فان الله یذل کل جبار، و یهین کل مختال
سخت بپرهیزید از این که در صدد برابری با عظمت خداوندی برآیی، و خود را در جبروت ربوبی با خداوند متعال همانند بینی؛ زیرا خداوند هر جباری را ذلیل، و هر متکبری را پست و خوار می سازد. (114)

115. همه چیز مملوک خداست

لما سئل عن معنی قولهم لا حول و لا قوة الا بالله -: انا لا نملک مع الله شیئاً، و لا نملک الا ما ملکنا؛ فمی ملکنا ما هو أملک به منا کلفنا، و متی أخذه منا وضع تکلیفه عنا
هنگامی که از آن حضرت از معنای سخن آنان (لا حول و لا قوة الا بالله) پرسده شد، فرمود: ما با وجود خدا بر هیچ چیزی مالک نیستم و نیز به آنچه او بر ما تملیک کرده است مالک نمی باشیم، پس هر موقعی که بر ما تملیک کرد آنچه را که او از ما به آن مالک تر است ما را مکلف فرموده و هر موقع که آن را از ما گرفت تکلیف آن را از ما ساقط نموده است. (115)