نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

100. نحوه ء تکلم الهی

الذی کلم موسی تکلیماً، و أراه من آیاته عظیماً. بلا جوارح و لا أدوات، و لا نطق و لا لهوات
کسی که موسی علیه السلام سخن گفت، سخن گفتنی و برخی از نشانه های بزرگ خویش را بدو نمایاند، بی آن که اندامی و ابزاری و نطقی و زبانچه ای داشته باشد. (100)

101. صداقت و عدالت خدای تعالی

فی صفُة الله سبحانه: الذی صدق فی میعاده، و ارتفع عن ظلم عباده، و قام بالقسط فی خلقه
خداوندی که در وعده خود صادق است و بالاتر و بی نیازتر از آن است که ستمی بر بندگانش روا بدارد، عدالت را در میان بندگانش برپا نمود. (101)

102. سخن گفتن خدا با نهان بشر

ما برج لله - عزت الاوه - فی البرهةُ، و فی أزمان الفترات عباد ناجاهم فی فکرهم، و کلمهم فی ذات عقولهم
خداوند - که نعمت ها و بخشش هایش عزیز و ارجمند باد - در هر برهه و در هر دوره ای از فترت (فاصله ظهور دو پیامبر) همواره بندگانی داشته است که در اندیشه هایشان با آنان نجوا می کرده و در اندرون خردها یشان با آن ها سخن می گفته است. (102)