فهرست کتاب


داستانهای عارفانه در آثار استاد علامه آیة الله حسن زاده آملی جلد 2

عباس عزیزی

194- سرانجام یزید

آورده اند به نقل صحیح که یزید را در آخر عمر مرضی پیش آمد که آن را خواره اندرونی گویند، که روزی هزار بار آرزوی مرگ در دلش می گذشت اما از کمان قهر قضا و قدر تیر مرگش میسر نمی گشت.
ع:به مرگ خویش راضی گشتم و آن هم نمی بینم می گفت.
روزی یکی از حکما یزید را گفت که هیچ می دانی که تو را مرض چیست و نیش ریش درون را باعث کیست؟ یزید گفت: از کثرت نیش و درد خبر دارم، اما از حقیقت آن حال غافل و ناهوشیارم. فی الحال حکیم مقدار نخودی موم انگبین را به رشته باریک بسته بدو داد، گفت: سر ریسمان را گرفته این موم را فرو بر تا بر تو راز درونت از بیرون آشکار گردد، و یزید به قول حکیم موم را فرو برد و سر رشته را به دست نگاه داشت، بعد از زمانی سر رشته را کشیده موم را بیرون آوردند دو عقرب سیاه بر آن موم چسبیده بود از حلق او بیرون آمد.
حکیم گفت: یا باالحکم دانستی که ریش درونت به کدام نیش آراسته است و حجره تاریک ضمیرت به زخم کدام جانور پیراسته؟گفت: آری والله که بدین ریش و بدین نیش گرفتارم. مدت مدید فریادها می کرد تا بمرد. عاین است سزای آن که آنش عمل است. و هر گاه خواهند عقرب را از سوراخش بیرون آرند به همین دستور عمل باید نمود که در محبت موم آن شوم بی اختیار است، و به دام چشم هایشان شهد مایل و گرفتار در صحرای دستپول و ششدر کودکان عرب جهت بازی طرب علی الدوام با عقرب این عمل می نمایند که بسیار مشاهده رفته. (204)

195- جواهر در مقابل قرآن چیست؟

شخصی به خدمت امام حسن مجتبی علیه السلام رسید، آقا فرمایشاتی به ایشان فرمودند، آن شخص بنا کرد به تمجید، گفت: به به، آقاجان! این فرمایشات در است، جواهر است!
آقا فرمودند:در و جواهر همه یک نوع جماد است. این حرف ها نورند، جان شما را اشتداد وجودی می دهند، روح می دهند، غذا و طعام روحند، جواهر و طلاجات که جماد است و خارج از انسان، و هیچ وقت غذای جان نمی شوند؛ چون باید بین غذا و مغتذی (غذا گیرنده) سنخیت باشد. آن جماد است و ماده؛ نفس ناطقه از ورای عالم طبیعت است، با یکدیگر سنخیت ندارند.
پس جواهر و در در مقابل قرآن چیست. حرف فوق اینهاست. در این خزانه وارد شوید و در قرآن تدبر کنید: افلا یتدبرون القرآن ام علی قلوب اقفالها . (205)

196- انجیل اهل بیت

یکی از ذخایر علمی و گنجینه های حقایق الهی و معارف اسلامی، صحیفه کامله سید الساجدین امام علی بن الحسین علیه السلام است که تالی بلکه عدیل نهج البلاغه است، و آن را زبور آل محمد صلی اله علیه و آله و انجیل اهل بیت لقب داده اند. بر این صحیفه مکرمه به عربی و فارسی چندین شرح و تعلیقه و ترجمه از دانشمندانی بزرگ نوشته اند، از آن جمله شرحی به عربی به نام ریاض السالکین در پنجاه و چهار روضه به عدد ادعیه صحیفه به قلم توانای عالم جلیل صدر الدین علی بن احمد بن محمد معصوم حسینی متوفی 1120 ه ق معروف به سید علیخان شارح صحیفه است.
این شرح، بزرگ ترین و بهترین شرحی است از هر حیث که تا کنون بر صحیفه کامله نوشته شده است. دو تن از اساتید ما: یکی علامه حاج میرزا ابوالحسن شعرانی، و دیگر عارف متاله حاج میرزا مهدی الهی قدس سرهما صحیفه را به فارسی ترجمه کرده اند.
علاوه اینکه جناب شعرانی را بر آن، تعلیقات ارزشمند است.
شارح مذکور را، در چندین جای شرح نامبرده، در تجرد نفس ناطقه و بقای آن پس از انصراف آن از بدن مطالبی به غایت مفید است. از آن جمله، در آخر روضه چهارم، در آخر دعای چهارم صحیفه، که امام علیه السلام در درود بر پیروان رسولان و تصدیق کنندگان آنان انشاء فرموده است، آنجا که فرماید:و تهون علیهم کل کرب بحل بهم یوم خروج الانفس من ابدآنها؛ یعنی خدایا! بر آنان درود فرست، درودی که هر اندوهی را که بر ایشان در روز به در شدن جان ها از تن هایشان وارد می آید آسان کنی.(206)