فهرست کتاب


روحانیت و سیاست از دیدگاه امام خمینی (ره)

رسول سعادتمند

سابقه طرح جدایی روحانیت از سیاست

طرح مسأله جدا بودن سیاست از روحانیت، چیز تازه ای نیست. این مسأله در زمان بنی امیه طرح شد و در زمان بنی عباس قوت گرفت. در این زمانهای اخیر هم که دستهای بیگانه در ممالک باز شد، آنها هم به این مسأله دامن زدند به طوری که مع الاسف بعضی از اشخاص متدین و روحانیون متعهد هم باورشان آمده است که مثلا اگر یک ملایی در مسائل سیاسی وارد بشود، به او ضربه می خورد. این یکی از نقشه های بزرگ استعمار است که بعضی باور کردند. (1)

نقشه تحمیلی جدایی روحانیت از سیاست

یکی از مطالب دیگری که سعی می شد حوزه ها از آن خالی باشند، قضیه دخالت روحانیون در امور سیاست بود که این را یک عیب بزرگ معرفی کرده و شاید بعضی الان هم دخالت در امور سیاست را عیب بدانند و می گویند که چرا فلانی در امور سیاسی دخالت می کند و به ما چه که در دنیا چه می گذرد. بلا اشکال این نقشه ای بود که بر ما تحمیل شد. (2)

طرح سیصد ساله غربی ها

روحانیت همه ملت همه باید حاضر باشند درمسائل سیاسی حضور داشته باشند. این که بعضی از عناصر حالا هم گاهی می گویند که روحانیون بروند توی مجلسها توی مدرسه های خودشان و مشغول کارشان باشند و ماها باید وارد این کارها باشیم این یا از بی توجهی به عمق مسائل است که من باید بگویم بعضی شان بی توجه هستند و یا که عمال همانها هستند که در زمان رضاخان یک همچو کارهایی را می کردند و در طول تاریخ تقریبأ حدود سیصد سال این قدر تزریق کردند بر خود روحانیون که شما نباید در سیاست دخالت بکنید که خود آقایان هم باورشان آمده .اگر یک مطلبی مثلا راجع به یک امر سیاسی که به نفع ملت بوداینها می خواستند دخالت بکنند یک قشر از خود روحانیت می گفتند این یک امر سیاسی است به ما چه. خودشان را کنار کشیده بودند یعنی کنارشان زده بودند اینها را باورشان آورده بودند که روحانیون باید که فقط بروند مسأله بگویند آن هم بعضی مسائل، نه همه مسائل . مسائل اگر همه اش باشد که بیشتر کتب فقه کتب سیاست است لکن باورشان آمده بود این مردم هم این را باور کرده بودند و این تبلیغاتی بود که از آن وقتی که پای غربی ها باز شد در ایران مطالعاتشان را کردند به آنجا رسید که این جمعیت خطرناکند و باید اینها را جدا کرد اگر یکی از اینها بخواهد وارد بشود در یک امر سیاسی ملت با اینها موافقت نکند برای این که امر سیاسی است به شما چه. در عین حالی که باید همه قشرهای ملت و خصوصاً روحانیت حاضر باشند در سیاست کشور و توجه داشته باشند به مسائلی که در کشور می گذرد چه در مجلس و چه در دولت و دیگران در عین حال باید آن شغلی را که دارند از آن دست بر ندارند گمان نکند به این که ما باید آن وقت این گمان بود) که ما هیچ نباید دخالت بکنیم حالا این باشد که ما شغلمان فقط دخالت است. خیر، در آن وقت هم این کار صحیح نبوده برای ما و شما، حالا هم این کار صحیح نیست. (3)