داستانهایی از اذکار وختوم و ادعیه مجرّب جلد 1

نویسنده : علی میرخلف زاده

مقدمه:

الحمد للَّه ربّ العالمین والعاقبة لاهل التّقوی والیقین، الصّلوة والسّلام علی أشرف الانبیاء والمرسلین، حبیب اله العالمین ابی القاسم محمّد، صلّی اللّه علیه وآله المعصومین، الذین اذهب اللّه عنهم الرجس وطهرهم تطهیرا، سیّما حجّة بن الحسن العسکری - روحی و ارواح العالمین له الفداء.
قال رسول اللَّه (ص):
لَیْسَ شَیْیٌ اَکرَمُ عِنْدَاللّهِ مِنَ الدُّعا
هیچ چیز نزد خدا گرامتی از دعا نیست.
دعا:
آرامش روح می آورد، روح و جسم را تزکیه و پاک می نماید، روح واراده را تقویت می کند، مشکلات و موانع را بر طرف می نماید، شفای امراضِ صعب العلاج است، رفع بلا و عذاب و نقمت و بد بختیها نموده و درهای رحمت و برکات حق را باز و مفتوح می نماید .
دعا: افضل ترین عبادت است و انسان را به تکامل می رساند و ضعفها را جبران می کند، آثار بسیار مؤثر و مهم دارد و دلهای مرده و مترلزل انسانها را آرامش می دهد و یکی از بهترین عوامل اطمینان قلب و آرامش خاطره است.
دعا:
روح را طاهر و تزکیه و پاکیزه می نماید، صفای باطن می آورد، چون بهترین عبادتهاست و عامل خود سازی است.
انسان، قبل از دعا قلبی آکنده از اضطراب و دلی پر از انده و زبانی حاکی از آه و ناله دارد، ولی وقتی رو بخدا می کند و نیازهایش را به درگاه حق مطرح می نماید، قلبی مطمئن تر از همیشه برای زندگی می یابد.
انسان، بعداز دعا، حالت عرفانی و روح سخنوری با خدا را می یابد، چون ارتباط با خالق، قلب را هدف دار می نماید و از گناهان دور می کند و به همین خاطر است که آثار تقوی در صورت داعیان حق جلوه گرتر است.
دعا:
بهترین عبادتی است که پیش از هر چیز انسان را به خدا نزدیک می کند و چون افضل است، اثر معنوی بیشتری دارد.
حضرت صادق آل محمد (ص) می فرماید:
«برشما باد به دعا کردن، براستی هیچ عبادتی مثل دعا انسان را بخدا نزدیک تر نمی کند.»
دعا و نیایش با پرورگار:
به روح انسان عظمت می دهد، قدرتش را افزون تر و ارادتش را قویت می نماید.
او پهلوان نیرومند و پرقدرتی است که پنجه در پنجه مشکلات افکنده و کُنده زانوی آن را بخاک می مالد و از مقابل خود بر می دارد.
دعا:
شفای درد دردمندان والیتام بخش زخمداران مأیوس از زندگیست، علاج دردهای ناعلاج است، دارو و درمان و شفای دل مأیوس است، داروی شفا بخش دل نالان و امید دل ناامیدان است و داروی بزرگ عمومی برای شفای تمامی دردهاست که آن حضرت فرمودند:
«بر تو باد که دعا کنی براستی که آن شفای هر درد است.»
دعا:
بلاهای آسمانی و عذابهای زمینی را بر میدارد و بقول حضرت سجادیه علیه السلام که می فرماید:
«دعابلای نازل شده و نازل نشد ه را دفع می کند.»
شکنجه و عذاب بتوسط نیایش و دعا بر طرف می شود و در اثر رگبار دعاهای مخلصانه در رحمت بسوی خلق مفتوح و زندگی انسانها مملّو از نعمات و برکات الهی می گردد.
بر اثر دعا چه کمبودها و ناداری ها و فقر و ضعفهای مادی و معنوی بر طرف می شود و چه رَحمات و برکاتِ واسعه ای بجای آنها قرار می گیرند.
حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) میفرماید: هیچوقت نعمتی از ملتی سلب نمی شود، مگر بخاطر گناهانشان. پس ای مردم نعمت خدا را بطاعت و عبادت و پیروی او حفظ کنید. زیرا دعا سبب گشایش باب رحمت و چراغ قلوب زاهدان و آثار شوق عابدان است.
خلاصه انسان معاصر باید حجابهای ظلمت و کدورت را بوسیله دعا بر طرف کند و زمزمه های سوزناک وجودش را به وسیله نیایش فرا خوانده و حل نماید.
کتاب حاضر داستانهایی از (آثار دعا) ختوم و اذکار و ادعیه های مجرب است که اندک تلاش در باب دعاها و ذکرها است، تا مردم دینی و ولائی ما قوت ایمانشان با مطالعه حالات بعضی از دردمندان و گرفتاران و حاجتمندانی که به وسیله دعا و نیایش درمان و شفا یافته اند، استوارتر و محکمتر و زیادتر گردد و از فیض عظمای آن بهرمند گردند.
انشاءاللَّه در جلد دوم این کتاب «بنام درمان و شفا با دعا» که دعاها و ختوم و اذکار مؤثر را در آنجا بطور مفصل و کامل و موضوعی بیان نموده ایم و علاقه مندان می توانند به این کتاب مراجعه نمایند. و از آن بهره مند گردند.
این مختصر را جهت شادی قلب امام زمان (عج اللَّه تعالی فرجه شریف) و رفع موانع ظهور آن حضرت و شادی روح امام عزیز و تمام شهدا، علی الخصوص بردار شهیدم آشیخ احمد میرخلف زاده هدیه می نمایم تا شاید مورد دعای حضرت مهدی عج اللَّه تعالی فرجه شریف قرار گیریم. و به واسطه آن حضرت گرفتاری های مردم برطرف گردد، انشاء اللَّه.
التماس دعا
21/8/1378 - سوم شعبان 1420 سالروز تولد سالار شهیدان

حضرت اباعبد اللَّه الحسین (ع)
کلب آستان حسین (ع) علی میرخلف زاده

( شیرینی عسل )

یک روز آقا رئیس اسلام، خاتم الانبیاء، محمّد مصطفی(ص)، با آقا امیرالمؤمنین علی (ع)، در میان نخلستانها نشسته بودند. که یک وقت سر و کله زنبورِ عسلی ظاهر شد، و شروع کرد، دور پیغمبر اکرم(ص) چرخیدن.
پیغمبر (ص) فرمود:
یا علی! می دانی این زنبور چه می گوید.
حضرت علی(ع) فرمود: خیر.
آقا رسول اکرم(ص) فرمودند:
این زنبور امروز ما را مهمانی کرده و می گوید: یک مقدار عسل در فلان محل گذاشته ام، آقا امیرالمؤمنین (ع) را بفرستید، تا آن را از آن محل بیاورد.
آقا امیرالمؤمنین علی(ع) بلند شدند و آن عسل را از آن محل آوردند.
حضرت رسول خدا(ص) فرمود:
ای زنبور، غذای شما که از شکوفه گل تلخ است. به چه علّتی آن شکوفه به عسل شیرین تبدیل می شود؟
زنبور گفت: یا رسول اللّه، شیرینی این عسل، از برکت ذکر وجود مقدّس شما، و (آل) شماست، چون هر وقت، مقداری از شکوفه استفاده می کنیم، همان لحظه به ما الهام می شود که سه بار بر شما صلوات بفرستیم.
وقتی که می گوئیم: «اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد» به برکت صلوات بر شما، عسل ما شیرین می شود.(1)

( غذای مسموم در آنها اثر نکرد )

وقتی که رسول خدا(ص) وارد مدینه منوّره شدند و پرچم اسلام را بلند کردند، شخصی به نام عبداللّه اُبَیْ که یکی از دشمنان سرسخت پیامبر اسلام بود بر آن حضرت حسد بُرد و می خواست حضرت را به قتل برساند. عبداللّه، حضرت و اصحاب حضرت را به منزلش دعوت کرد و غذای مسمومی را ترتیب داد.
جبرئیل به رسول خدا(ص) خبر داد.
همینکه غذا حاضر شد رسول خدا(ص) فرمودند:
یا علی دعای پُرمنفعت را بر این غذا بخوان.
علی(ع) دعا را خواندند.
بِسْمِ اللّهِ الشّافی، بِسْمِ اللّهِ الْکافی، بِسْمِ اللّهِ الَّذی لایَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَی ءٌ وَ لا داءٌ فی الأَْرْضِ وَ لا فی السَّماءِ وَ هُوَ السَّمیعُ العَلیمُ.
وقتی دعا خوانده شد همه غذا را خوردند و سیر شدند و ضرری به آنها نرسید با صحت و سلامتی برخواستند و رفتند.
وقتی که عبداللّه اُبی این صحنه را دید، گمان کرد آشپز فراموش کرده سمّ را داخل غذا کرده باشد، رفت وتمام رفقایش را جمع کرد و از غذا خوردند همه به جهنم رسیدند(2).