فهرست کتاب


نگاهی بر زندگی دوازده امام (علیهم السلام)

علامه حلی‏ ترجمه و پاورقی از:محمد محمدی اشتهاردی‏

امام حسین (ع) در دوران امامت

(پس از شهادت امام حسن (ع) در سال پنجاه هجری، امام حسین (ع) به مقام امامت رسید و امامت او یازده سال به طول انجامید که حدود ده سال آن در زمان خلافت معاویه بود).
امامت امام حسین (ع) پس از شهادت امام حسن (ع) به دلیل آنچه قبلا بیان شد، ثابت است و اطاعت از او بر همه مردم واجب خواهد بود هرچند به خاطر تقیه، مردم را به امامت خود دعوت نکند و بر اساس پیمان صلحی که بین او و معاویه بود، می بایست به آن وفا کند. روش امام حسن (ع) در زمان معاویه همانند روش پدرش امیر مؤمنان علی (ع) بود، در این جهت که علی (ع) با اینکه بعد از رسول خدا (ص) امام برحق بود، خاموش نشست (یعنی جنگ نکرد).
همچنین روش امام حسین (ع) در این دوران، همانند روش برادرش امام حسن (ع) پس از برقراری صلح با معاویه بود که با ترک جنگ و خودداری زندگی می کرد، اتخاذ اینگونه روش - در برهه ای از زمان - به پیروی از روش رسول خدا (ص) بود در آن وقت که آن حضرت در مکه (در شعب ابوطالب توسط مشرکان محصور بود (که ناگزیر شد سه سال یعنی از سال هفتم تا نهم بعثت در آن شعب با خاموشی بسر برد) و یا در ماجرای هجرت و بیرون آمدن از مکه، در غار پنهان شد و خود را از دید مشرکان، پنهان ساخت.

هجرت و جهاد امام حسین (ع)

هنگامی که معاویه (در نیمه رجب سال شصت هجری) از دنیا رفت و دوران صلح (آتش بس) که مانع آن بود تا امام حسین (ع) مردم را به امامت خود دعوت نماید به پایان رسید در محدوده توان و امکانات خود، مسأله رهبری خود را آشکار ساخت و در هر فرصتی برای آگاهی بخشی به ناآگاهان استفاده نمود و رفته رفته یارانی به گرد او آمدند، آنگاه آن حضرت مردم را به جهاد و نبرد (با سلطنت یزید و بنی امیه) دعوت نمود و آماده جنگ شد و با اهل بیت و فرزندان خود از حرم خدا و حرم رسول خدا (ص) (از مکه و مدینه) به سوی عراق رهسپار گردید تا به کمک شیعیانش که او را (به آمدن به کوفه) دعوت نموده بودند، با دشمن جنگ کند.
امام حسین (ص) نخست پسرعمویش (مسلم بن عقیل (ع) را به سوی کوفه فرستاد و او را برای دعوت مردم به جهاد و گرفتن بیعت از مردم برگزید، مردم کوفه با او برای جهاد، بیعت کردند و پیمان وفاداری خود را به او اعلام داشتند و خیرخواهیش را به جان پذیرفتند، ولی طولی نکشید که (وقتی ورق برگشت) آنان بیعت خود را شکستند و دست از یاری او کشیدند و او را تسلیم دشمن نمودند و دشمن (در یک جنگ نابرابر) او را کشت و مردم کوفه از مسلم دفاع ننمودند. سپس (همین مردم اغفال شده) برای جنگ با امام حسین از کوفه خارج شدند، آن حضرت را (در سرزمین کربلا) محاصره کردند و او را از رفتن به شهرها بازداشتند و آنچنان او را در تنگنا قرار دادند که نه راه گریزی داشت و نه یار و یاوری و بین او و آب فرات جدایی انداختند تا اینکه بر او دست یافتند و آن حضرت را (در یک جنگ نابرابر) کشتند و آن بزرگوار در حالی که تشنه لب، مجاهد، شکیبا، مخلص و مظلوم بود به شهادت رسید، بیعتش را شکستند، حریم حرمتش را دریدند و به هیچ وعده او وفا نکردند و هرگونه رشته پیمان با او را گسستند و آن حضرت همچون پدر و برادرش شهید شد.

فراز و نشیبهای عمر امام حسین (ع)

امام حسین (ع) روز شنبه دهم محرم سال 61 هجری بعد از نماز ظهر، مظلوم و تشنه لب به شهادت رسید در حالی که شکیبا بود و برای خدا و دستیابی به فیوضات الهی (به جهاد تا سرحد شهادت) اقدام کرد، در این وقت 58 سال از عمرش می گذشت، هفت سال (اول عمرش) را با رسول خدا (ص) گذراند، 37 سال را با پدرش امیر مؤمنان علی (ع) و 47 سال را با برادرش امام حسن (ع) سپری نمود و مدت خلافتش بعد از برادرش یازده سال بود. در پاداش بلکه در وجوب زیارت مرقد شریف امام حسین (ع) روایات بسیار نقل شده است از جمله امام صادق (ع) فرمود:
زیارة الحسین بن علی (ع) واجبة علی کل من یقر للحسین بالامامة من الله تعالی.
(زیارت (قبر) امام حسین (ع) بر هرکسی که معتقد به امامت او از جانب خداست واجب است.
و نیز فرمود: (پاداش زیارت امام حسین (ع) معادل صد حج نیکو و صد عمره مقبول می باشد.
و رسول اکرم (ص) فرمود: (من زار الحسین (ع) بعد موته فله الجنة؛ کسی که بعد از شهادت حسین (ع) مرقد او را زیارت کند، بهشت از برای اوست.
و در این باره روایات بی شماری نقل شده است.(145)