فهرست کتاب


نگاهی بر زندگی دوازده امام (علیهم السلام)

علامه حلی‏ ترجمه و پاورقی از:محمد محمدی اشتهاردی‏

علی (ع) در آینه جنگ بنی قریظه و بنی المصطلق

بعد از جنگ احزاب، پیامبر (ص) تصمیم به سرکوبی یهود بنی قریظه، این دشمنان داخلی و فرصت طلب نمود، همان توطئه گرانی که در جنگ احزاب، به دشمنان کمک کردند و پیمان خود را با مسلمین شکستند، امیر مؤمنان علی (ع) همراه سی نفر به سوی آنان رفت. آنان به قلعه های خود رفته بودند.
سرانجام علی (ع) بر آنان پیروز شد، رعب و وحشت عجیبی از شجاعت علی (ع) بر دلهای آنان افکنده شد و جمعی از آنان به دست علی (ع) کشته شدند و بقیه بی سامان و در به در گشتند. (این واقعه در سال پنجم هجرت رخ داد).
و این امتیاز نیز همچون امتیازات گذشته، نشانگر موقعیت مخصوص علی (ع) و نقش اساسی سرکوبی دشمنان کینه توز اسلام است که هیچیک از مسلمین دیگر دارای چنین موقعیتی نبودند.

سال ششم هجرت فرا رسید، به مدینه خبر رسید که (حارث بن ابی ضرار رئیس قبیله بنی المصطلق در صدد جمع کردن اسلحه و سرباز برای شورش و حمله به مدینه است پیامبر (ص) تصمیم گرفت تا آنان را در سرزمین خودشان سرکوب کند.
آزمایش بزرگی که در این جنگ، دامنگیر امیر مؤمنان علی (ع) شد نزد دانشمندان و تاریخ نویسان، مشهور است و پیروزی مسلمین در آن جنگ به دست علی (ع) انجام گرفت پس از آنکه جمعی از فرزندان عبدالمطلب در این جنگ دچار مصایبی شدند. امام علی (ع) دو مرد از بنی مصطلق را (که از سران آن قوم بودند) یعنی مالک و پسرش را کشت، و بسیاری از آنان اسیر سپاه اسلام شدند، پیامبر (ص) آن اسیران را به عنوان (برده بین مسلمانان تقسیم نمود.
یکی از اسیران (جویریه دختر حارث بن ابی ضرار (رئیس قبیله) بود، امیر مؤمنان علی (ع) او را اسیر کرد و به حضور پیامبر (ص) آورد، پیامبر (ص) او را همسر خود گرداند.(96)

چهره علی (ع) در ماجرای حدیبیه

بعد از جنگ بنی المصطلق، جریان (حدیبیه پیش آمد که پیامبر (ص) همراه 1400 نفر از مسلمین در ماه ذیقعده سال ششم هجرت به سوی مکه برای زیارت خانه خدا، حرکت کردند و جریانهایی باعث شد که در سرزمین حدیبیه نزدیک مکه، پیمان و قرارداد صلح وسیعی که دارای هفت ماده بود با نمایندگان قریش، برقرار نمود که به (صلح حدیبیه معروف گردید.
در این جریان، امیر مؤمنان علی (ع) پرچمدار مسلمین و همانند حوادث گذشته، دارای ویژگی و امتیاز خاصی در میان مسلمین بود، آن حضرت پس از جریان بیعت پیامبر (ص) با همراهان که بر اساس استقامت و وفاداری به پیمان بود - از علی (ع) اموری بروز کرد که مشهور است و سیره نویسان نقل نموده اند و آینه دیگری برای نشان دادن چهره پرفروغ آن حضرت می باشد.(97)

چهره علی (ع) در جنگ خیبر

پس از صلح حدیبیه، جریان جنگ خیبر(98) در سال هفتم هجرت پیش آمد و پیروزی در این جنگ نیز به دست امیر مؤمنان علی (ع) انجام گرفت و از افتخارات زندگی آن حضرت، مربوط به فتح در این جنگ است که همه راویان و تاریخ نویسان بر آن اتفاق دارند و هیچ کس تردید در آن ننموده است.
آنگاه که ابوبکر پرچم را به دست گرفت و شکست خورد و این شکست مایه سرافکندگی و ذلت بسیار عظیم مسلمین گردید، سپس رسول خدا پرچم را به دست رفیق او (یعنی عمر بن خطاب) داد او نیز همانند اولی با شکست و سرافکندگی بازگشت و همین پیشامد، اسلام را در سراشیبی سقوط و خطر جدی قرار داده بود و رسول خدا (ص) را بسیار ناراحت کرد و آثار خشم و اندوه از چهره رسول خدا (ص) مشاهده می شد (در این موقعیت خطیر و سرنوشت ساز) پیامبر (ص) فریاد برآورد:
لاعطین الرایة غدا رجلا یحبه الله و رسوله و یحب الله و رسوله کرار غیر فرار لا یرجع حتی یفتح الله علی یدیه.
(قطعاً فردا پرچم را به دست مردی می دهم که خدا و رسولش او را دوست دارند و او خدا و رسولش را دوست دارد، او که حمله های پیاپی می کند و هرگز پشت به جنگ نمی نماید و از جبهه بازنمی گردد تا خداوند به دست او فتح و پیروزی را نصیب فرماید.
پرچم را (فردای آن روز) به دست امیر مؤمنان علی (ع) داد و فتح خیبر به دست او انجام یافت. از مفهوم گفتار رسول خدا (ص) (در سخن فوق) استفاده می شود که آن دونفر فراری دارای آن وصفی که پیامبر (ص) از علی (ع) نمود (یعنی او خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش او را دوست دارند) نیستند، چنانکه ذکر وصف (کرار (حمله کننده استوار و ثابت قدم در صحنه جنگ) بیانگر خروج فراریان از این وصف است و این جبران قهرمانانه علی (ع) از خسارات شکستهای قبل، دلیل روشنی بر یگانگی حضرت علی (ع) در این پیروزی آفرینی و افتخار است که احدی در این افتخار، با علی (ع) شرکت ندارد.
حسان بن ثابت (شاعر معروف رسول خدا) در این راستا چنین سرود:
و کان علی ارمد العین یبتغی - دواء فلما لم یحس مداویا
شفاه رسول الله منه بتفلة - فبورک مرقیا و بورک راقیا
وقال سأعطی الرایة الیوم صارما کمیا محبا للرسول موالیا
یحب الاله و الاله یحبه - به یفتح الله الحصون الاوابیا
فاصفی بها دون البریة کلها - علیا و سماه الوزیر المواخیا
(علی (ع) درد چشم داشت و به دنبال دوای شفابخش می گشت ولی به آن دست نیافت، سرانجام رسول خدا (ص) به وسیله مالیدن آب دهانش (به چشم علی (ع)) به او شفا داد. پس مبارک و خجسته باد هم او که شفا یافت و هم او که شفا داد.
و پیامبر فرمود: (امروز پرچم را به دست مردی بسپارم که دارای شمشیری برنده است و فردی شجاع می باشد و دوستی تنگاتنگ با رسول خدا (ص) دارد اوست که خداوند را دوست دارد و خدا هم او را دوست دارد و خدا به دست او قلعه های ستبر و استوار را فتح کند. برای انجام این کار در میان همه مردم، علی (ع) را برگزید و او را وزیر و برادر خود خواند.

پس از جنگ خیبر، حوادث دیگری رخ داد که همانند آنچه قبلا ذکر شد، نبود و بیشتر به صورت گروهی (گروه ضربت) بود که پیامبر (ص) آن را تشکیل می داد و به سوی دشمن می فرستاد و خود آن حضرت در میانشان نبود و این رویدادها اهمیت رویدادهای سابق را نداشت؛ زیرا دشمنان، ضعیف شده بودند و بعضی از مسلمین نیاز به دیگران نداشتند، گرچه امیر مؤمنان علی (ع) در همه این حوادث و فراز و نشیبها نقش سازنده و بهره وافر در گفتار و رفتار داشت.