فهرست کتاب


روح عرفانی روح الله

محمد رضا رمزی ‏اوحدی‏

موعظه 120: آدابی از عبودیت

از آداب عبودیت این است که جز قدرت حق، قدرتی را نپذیرند، و جز ثنای حق و آنکه از اولیاء حق است، ثنای کسی را نگویند. مابندگانی هستیم که هیچ نداریم و هیچ نیستیم و هر چه هست قدرت الهی است... همه چیز را از خدا بدانید ما بنده ضعیفی هستیم که هیچ نیستیم، هرچه هست او هست و هرچه داریم از او داریم(286).(لذا) کسانی که با خدا باشند، توجه به خدا و ایمان به خدا داشته باشند، خداوند آنها را از تمام ظلمت ها، از تمام تاریکی ها خارج می کند و به حقیقت نور می رسند.ایمان به خدا نور است. ایمان به خدا باعث می شود که تمام تاریکی ها از پیش پای مؤمنین برداشته بشود، ایمان به خدا باعث می شود که مؤمنین در نور خدا غرق شوند. ظلمت های استبداد، ظلمت های اختناق، ظلمت های وابستگی به غیر، ظلمت های ظلم، مؤمنین از این ظلمت ها نجات پیدا می کنند. کسانی که به خدا توجه دارند و مقصد آن ها مقصدالهی است، از تمام انواع ظلمات، ظلمات مادی، ظلمات معنوی نجات پیدا می کنند و در دریای نور غرق می شوند(287).

موعظه 121: چگونگی مبارزه با شیطان

فرزندم!
از خودخواهی و خودبینی به درآی، که این ارث شیطان است که به واسطه خودبینی و خودخواهی از امر خدای تعالی به خضوع برای ولی و صفی او جل و علا سرباز زد و بدان که تمام گرفتاری های بنی آدم ازاین ارث شیطانی است که اصل اصول فتنه است، و شاید آیه شریفه و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه و یکون الدین لله (288) در بعض مراحل آن، اشاره به جهاد اکبر و مقاتله با ریشه فتنه که شیطان بزرگ و جنود آن که در تمام اعماق قلوب انسان ها شاخه و ریشه دارد، باشد و هر کسی برای رفع فتنه از درون و برون باید مجاهده نماید و این جهاد است که اگر به پیروزی رسید، همه چیز و همه کس اصلاح می شود. پسرم! سعی کن که به این پیروزی دست یابی، یا دست به بعضی مراحل آن. همت کن و از هواهای نفسانیه که حد و حصر ندارد، بکاه و از خدای متعال جل و علا استمداد کن، که بی مدد او کس به جایی نرسد(289).

موعظه 122: استفاده از جوانی

عزیزم!
از جوانی به اندازه ای که باقی است استفاده کن که در پیری همه چیز از دست می رود، حتی توجه به آخرت و خدای تعالی. از مکاید بزرگ شیطان و نفس اماره آن است که جوانان را وعده صلاح و اصلاح در زمان پیری می دهد، تا جوانی با غفلت از دست برود، و به پیران وعده طول عمر می دهد و تا لحظه آخر با وعده های پوچ انسان را از ذکر خدا و اخلاص برای او باز می دارد تا مرگ برسد و در آن حال ایمان را اگر تا آن وقت نگرفته باشد، می گیرد. پس در جوانی که قدرت بیشتر داری به مجاهدت برخیز، و از غیر دوست جل و علا بگریز، و پیوند خود را هرچه بیشتر - اگر پیوندی داری - محکمتر کن، و اگر خدای نخواسته نداری، تحصیل کن و در تقویتش همت گمار، که هیچ موجودی جز او جل و علا سزاوار پیوند نیست و پیوند با اولیای او اگر پیوند به او نباشد، حیله شیطانی است که از هر طریق سد راه حق کند. هیچگاه به خود و عمل خود به چشم رضا منگر که اولیای خلص چنین بودند و خود را لاشی ء می دیدند و گاهی حسنات خود را از سیئات می شمردند.پسرم!هرچه مقام معرفت بالا رود، احساس ناچیزی غیر او جل و علا بیشتر شود(290).