فهرست کتاب


روح عرفانی روح الله

محمد رضا رمزی ‏اوحدی‏

موعظه 92: سستی در عبادت

پس ای عزیز!
ایاک ثم ایاک والله معینک فی اولیک و اخراک ! (227) مبادا در امرت دیانت و خصوصاً این نمازهای پنجگانه تهاون (228) کنی و آنها را سست شماری، خدا می داند که انبیاء و اولیاء و ائمه هدی علیهم السلام از کمال شفقت بر بندگان خدا اینقدر ترغیب و تحذیر (229)نمودند والا ایمان ما نفعی به آنها نرساند و از اعمال ما سودی نبرد... این سستی ما در امور دینی معلوم می شود برای چیست... برای آنست که ایمان به غیب نداریم و پایه یقین و اطمینان سست است و وعده خدا و انبیاء را به جان و دل قبول نکردیم. پس در نظر ما تمام اوضاع الهی و شرایع دینی پست و سست است و این سستی کم کم تغافل (230) آورد و یا در همین عالم غفلت بر ما غالب آید و ما را از دین صوری که داریم بکلی خارج کند یا در شدتها و سختیهای موت غفلت کلی عارض شود(231).

موعظه 93: ایام جوانی و رفیق بد

تأثر قلبی و تصور باطنی در ایام جوانی بهتر حاصل شود، زیرا که قلب جوان لطیف و ساده است و صفایش بیشتر است و واردات آن کمتر و تزاحمات و تراکمات در آن کمتر است. پس شدید الانفعال و کثیرالقبول است، بلکه هر خلق زشت و زیبایی در قلب جوان بهتر داخل شود و شدیدتر و زودتر از آن متأثر و منفعل (232) گردد و بسیار اتفاق افتد که حق یا باطل یا زشت یا زیبا را به مجرد معاشرت با اهل آن بدون دلیل و حجت قبول نماید، پس بر جوان ها لازم است که کیفیت معاشرت و مؤانست (233) خود را ملتفت باشند و از معاشر بد اجتناب کنند، گرچه دل آنها محکم به ایمان باشد. بلکه معاشرت با تباهکاران و اهل خلق و عمل بد برای نوع طبقات ضرر دارد و هیچکس نباید از خود مطمئن باشد و به ایمان یا اخلاق و اعمال خود مغرور گردد، چنانچه در احادیث شریفه نهی از معاشرت با اهل معاصی شده(234).

موعظه 94: قرائت قلبی قرآن

انسان که می خواهد کلام خدا را قرائت کند و به آیات الهیه، قلب قاسی (235) خود را مداوا کند و با کلام جامع الهی شفای امراض قلبیه را بگیرد و با نور هدایت این مصباح (236) منیر غیبی را دریابد باید اسباب ظاهریه و باطنیه آن را فراهم کند و آداب صوریه و معنویه آن را فراهم کند، نه مثل ما که اگر گاهگاهی هم تلاوت قرآن کنیم علاوه بر آنکه از معانی و مقاصد آن و اوامر و نواهی (237) و وعظ (238) و زجر آن بکلی غافلیم، و گویی آیاتی که در آن ذکر اوصاف جهنم و عذاب الیم(239) آن یا بهشت و کیفیات نعیم آن گردیده به ما ربطی ندارد، نعوذبالله در خواندن کتاب قصه حضور قلب ما بیشتر و حواس ما جمع تر است از کتاب کریم خدایی، از آداب ظاهریه آن نیز غفلت کنیم... ما هر وقت می خواهیم صورت حسن و آواز نیکوی خود را به مردم ارائه دهیم، قرآن یا اذان را وسیله قرار می دهیم و مقصد ما تلاوت قرآن نیست، و عمل به این استحباب نمی باشد.بالجمله مکائد(240) شیطان و نفس اماره بسیار است و غالباً حق را به باطل مشتبه (241) می کند و زشت و زیبا را با هم ملتبس (242) می نماید؛ باید از مکائد او به خداوند پناه برد(243).