فهرست کتاب


روح عرفانی روح الله

محمد رضا رمزی ‏اوحدی‏

موعظه 72: چگونگی جبران گذشته: پس بر سالک راه آخرت و تائب از معاصی لازم است که الم(171) ریاضت و عبادت را به ذائقه روح بچشاند و اگر شبی در معصیت و عشرت بسر برده،

تدارک آن شب را بکند به قیام به عبادت خدا و اگر روزی را به لذات طبیعیه، نفس را مشغول کرده، به صیام و مناسک مناسبه جبران کند تا نفس بکلی از آثار و تبعات آن که حصول تعلقات و رسوخ محبت به دنیا است پاک و پاکیزه شود. البته توبه در این صورت کامل تر می شود و نورانیت فطریه نفس عود می کند و پیوسته در خلال اشتغال به این امور تفکر و تدبر کند در نتایج معاصی و شدت بأس حق تعالی و دقت میزان اعمال و شدت عذاب عالم برزخ و قیامت و بفهمد و به نفس و قلب بفهماند که تمام اینها نتایج و صور این اعمال قبیحه و مخالفت های با مالک الملموک است. امید است که پس از این علم و تفکر، نفس از معاصی متنفر شود و انزجار تام و تمام برایش حاصل شود(172).

موعظه 73: انسان در محضر خداوند متعال انسان

ای عزیز!
که تذکر از محبوب و به یاد معبود بسر بردن، نتیجه های بسیاری برای عموم طبقات دارد. اما برای کمل و اولیاء و عرفا که خود آن غایت آمال آنها است و در سایه آن به وصال جمال محبوب خود رسند. هنیئاً لهم و اما برای عامه و متوسطین بهترین مصلحات اخلاقی و اعمالی و باطنی است. انسان اگر در جمیع احوال و پیش آمدها به یاد حق تعالی باشد و خود را در پیشگاه آن ذات مقدس حاضر ببیند، البته از اموری که خلاف رضای او است، خودداری کند و نفس را از سرکشی جلوگیری کند.این همه مصیبات و گرفتاری به دست نفس اماره و شیطان رجیم از غفلت از یاد حق و عقاب او است. غفلت از حق، کدورت قلب را زیاد کند و نفس و شیطان را بر انسان چیره کند و مفاسد را روزافزون کند و تذکر و یادآوری از حق، دل را صفا دهد و قلب را صیقلی نماید و جلوه گاه محبوب کند و روح را تصفیه نماید و خالص کند و از قید اسارت نفس انسان را براند(173).

موعظه 74: تأکید بر گرفتن ذکر

پس ای عزیز!
در راه ذکر و یاد محبوب، تحمل مشاق(174) هر چه بکنی، کم کرده ای.دل را عادت بده به یاد محبوب، بلکه به خواست خدا، صورت قلب، صورت ذکر حق شود و کلمه طیبه لااله الاالله صورت اخیره و کمال اقصای (175) نفس گردد. که از این زادی بهتر برای سلوک الی الله یافت نشود. پس اگر طالب کمالات صوریه و معنویه هستی و سالک طریق آخرت و مسافر و مهاجر الی الله هستی، قلب را عادت بده به تذکر محبوب و دل را عجین کن با یاد حق تبارک و تعالی(176).