فهرست کتاب


روح عرفانی روح الله

محمد رضا رمزی ‏اوحدی‏

موعظه 49: مسؤولیت شیعیان

پس ای برادر من!
اگر تو خود را از متابعان آن حضرت (رسول اکرم صلی الله علیه وآله) می دانی، و مورد مأموریت آن ذات مقدس، بیا و نگذار آن بزرگوار در این مأموریت، خجل و شرمسار شود به واسطه کار زشت و عمل ناهنجار تو.تو خود ملاحظه کن اگر اولا یا سایر بستگان تو کارهای زشت نامناسب کنند که با شؤون تو مخالف باشد، چه قدر پیش مردم خجل و سرشکسته می شوی.
بدان که رسول اکرم صلی الله علیه وآله و صلی الله علیه وآله امیرالمؤمنین علیه السلام پدر حقیقی امت اند به نص خود آن بزرگوار که فرمود: انا و علی ابوا هذه الامة (108) یعنی من و علی دو پدر این امتیم، و اگر ما را در محضر ربوبیت حاضر کنند و حساب کشند در مقابل روی آن بزرگواران و از ما جز زشتی و بدی در نامه عمل نباشد به آن بزرگوارها سخت می گذرد. و آنها در محضر حق تعالی و ملائکه و انبیاء شرمسار شوند. پس ما چه ظلمی بزرگ کردیم که به آن ها و به چه مصیبتی مبتلا شدیم و خدای تعالی با ما چه معامله خواهد کرد؟(109).

موعظه 50: تفکر کردن

پس از انسان ظلوم و جهول!
که به خود ظلم کنی و به اولیای نعم خود که جان و مال و راحت خود را در راه هدایت تو فدا کردند، و با اشد مصیبت ها و اتبلاء(ات) کشته شدند، و زن و فرزند آنها اسیر و دستگیر شد همه در راه هدایت و نجات تو، در عوض آنکه تشکر از زحمات آنها کنی و پاس مراحم آن ها را نگاه داری، چنین ظلم فاحشی کنی و گمان کنی که فقط ظلم به نفس کردی.قدری از خواب غفلت بیدار شو و پیش نفس خود خجلت بکش، و بگذار آنها را با همان ظلم هایی که از اعدای دین دیدند.دیگر تو که دعوی دوستی می کنی به آنها، ظلم مکن که از دوست و مدعی دوستی ناگوارتر است و زشت تر (110).

موعظه 51: توجه به موت

پس ای عزیز!
بدان که یک سفر پرخطر لازمی است در پیش است که عده و عده آن و زاد (و) راحله آن علم و عمل منافع است و وقت سفر، معلوم نیست چه وقت است. ممکن است وقت خیلی تنگ باشد و فرصت از دست برود. انسان نمی داند چه وقت کوس(111) رحیل می زنند که باید ناچار کوچ کند. این طول امل (112) که من و تو داریم که از حب نفس و مکائد شیطان و شاهکاری آن ملعون است، به طوری ما را از توجه به عالم آخرت باز داشته که در فکر هیچ کار نیفتیم... ناگاه اجل موعود در رسد و ما را بی زاد و راحله و بی تهیه سفر ببرد. نه عمل صالحی داریم و نه علم نافعی... چه شده است که علم و عمل چهل و پنجاه ساله ما در قلوب ما اثر ضد بخشیده و دلهای ما را از سنگ خارا سخت تر کرده؟ از نماز که معراج مؤمنان است ما را چه حاصل شده؟کو آن خوف و خشیتی که لازم علم است؟ اگر خدای نخواسته با این حالتی که هستیم ما را کوچ دهند، خسارت های بزرگی و حسرت های بسیاری در پیش داریم که زایل شدنی نیست، پس نسیان آخرت از اموری است که اگر ولی الله اعظم امیرالمؤمنین علیه السلام بر ما بترسد از آن و از موجب آن که طول امل است حق است، زیرا که او می داند این چه سفر پرخطری است (113).