سیمای مخبتین (شرح زیارت امین الله)

نویسنده : شیخ محمود تحریری

شرح حال مؤلف

مرحوم حاج شیخ حسین محمود تحریری قدس سره الشریف، در یک خانواده متدین و در حد متوسط از جهت زندگی، در تهران چشم به جهان گشود و از همان زمان جوانی آثار تدین و روح معنویت و تلاش در راه کسب علم و کمالات نفسانی از چهره اش نمایان بود به طوری که پدر ایشان گفته بود: من چشم امید به ایشان دارم، شاید او برایم - برای آخرتم - کاری بکند.
ایشان پس از گذراندن دوران دبستان وارد بازار کار شد و در ضمن شبها به تحصیل علوم دینی اشتغال داشت و مقدمات علوم عربی را در مدرسه حاج ابوالفتح در تهران به سرپرستی مرحوم آیة الله حاج سید مرتضی لنگرودی گذارنده بود و از آنجا که دارای صفای باطنی خاصی بود همواره در طلب کمالات نفسانی کوشا و پرتلاش بود از این جهت در همین ایام تماس نزدیک با مرحوم حاج شیخ رجبعلی خیاط داشت و در جلسات تذکری و اخلاقی ایشان شرکت می کرد و مورد ملاطفت خاص ایشان قرار می گرفت، علاوه بر این با مرحوم آیة الله حاج شیخ محمد علی شاه آبادی استاد عرفانی امام خمینی - رضوان الله علیهما - ارتباط پیدا کرد و حدود 10 سال در جلسات معارف ایشان در مسجد جامع تهران که برای عموم مردم داشتند شرکت می کرد. ارتباط با این دو استاد اخلاق و عرفان آنچنان در روحیاتش اثر گذاشت که همواره در جلسات اخلاقیش با تأثر خاصی از ایشان کلماتی را نقل می کرد، و چون دارای همتی عالی در راه کسب علم و تحصیل کمالات نفسانی بود برای ادامه این راه به حوزه علمیه قم هجرت کرد و در مدرسه فیضیه اسکان گزید و با مواجه شدن با اوضاع سخت اقتصادی، دست از تلاش علمی و تهذیب نفس برنداشت به گونه ای که پشتکار علمی ایشان زبان زد اساتید خود بود و ایشان را شگفت زده کرده بود و یکی از اساتید ایشان - مرحوم آیة الله حاج سید احمد شهرستانی - فرموده بود:
حادثه ناگواری برای آقای تحریری رخ داده بود و من برای عرض تسلیت نزد او رفته بودم که او به من گفت: شما درستان را ادامه دهید، از این جهت به کسالتهایی مبتلا شد و بعضی از آنها تا آخر عمر با ایشان همراه بود و این امر موجب شد که نتواند مدارج عالی علمی را ادامه دهد و به تهران برای ترویج معارف اسلامی برگردد، ایشان تحصیل علم را با روح معنویت و ارتباط با خداوند و توسل به ائمه علیهم السلام توأم کرده بود و در این راستا می فرمود: تا شب پنج شنبه مشغول درس و بحث بودیم و شب پنج شنبه و جمعه، به جلسات اخلاقی و توسل و برگزاری دعای کمیل اختصاص داشت به گونه ای که اولین جلسات توسل در فیضیه توسط طلاب تهرانی تشکیل شد و مرحوم شهید مطهری نیز در آن شرکت می کرد.

اساتید وی

ایشان اساتید بزرگی را در حوزه علمیه قم درک کرد، اساتید درسهای سطح ایشان عبارتند از حضرات آیات: آقای سلطانی، آقای گلپایگانی، آقای نجفی مرعشی، اساتید درس خارج ایشان حضرات آیات عظام: آقای حاج سید محمد تقی خوانساری، آقای سید صدرالدین صدر، آقای سید محمد حجت، امام خمینی و آقای بروجردی رضوان الله علیهم، اساتید درس فلسفه ایشان، مرحوم حاج آقا جواد خندق آبادی و علامه سید محمد حسین طباطبایی رضوان الله علیهما، تلاش علمی ایشان به گونه ای بود که حدود یک دوره کتاب صلوة مرحوم آیة الله العظمی بروجردی را به زبان عربی تقریر کرد که اکنون اکثر آن به صورت خطی موجود است.

اساتید اخلاقی و عرفانی وی:

فطرت پرشور و حال ایشان به گونه ای بود که علاوه بر ارتباط اخلاقی و معنوی با آن دو استاد بزرگ در اوائل جوانی و نیز مصاحبت با صاحب نفسها و اهل حالهایی که در تهران بودند مانند مرحوم حاج سید مهدی حاج قوام، حاج سید میرزا آقا طاهایی، حاج ملا آقا جان زنجانی، حاج سید رضا دربندی، ارتباط با جلسات اخلاقی بعضی از شاگردان مرحوم آیة الله حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی رضوان الله علیه داشت مانند مرحوم حاج آقا حسین فاطمی و حاج شیخ عباس تهرانی و نیز با مرحوم آیة الله حاج میرزا علی آقا شیرازی استاد نهج البلاغه شهید منتظری، که از بزرگان علم اخلاق بود و به دعوت مرحوم آیة الله العظمی بروجردی برای تدریس معارف و اخلاق به قم آمده بود، مرتبط بود.
حال پرشور و عشق خدایی ایشان به گونه ای که برای دیدن مرحوم آیة الله حاج آقا جواد انصاری همدانی بارها از تهران به همدان مسافرت می کرد تا از دم مسیحایی ایشان بهره مند و زنده شود، لکن دل پرطلالم از محبت و شور ایشان با این تماسها و برخوردها قانع نگشته تا اینکه با بزرگ مفسر قرآن مجید و فیلسوف و عارف و مربی بزرگ اخلاق حضرت آیة الله العظمی علامه سید محمد حسین طباطبایی رضوان الله علیه ارتباط تربیتی برقرار کرد و در جلسات خصوصی اخلاقی و سیر و سلوکی ایشان شرکت فعال داشت و تا آخر عمر تحت تربیت آن مربی کم نظیر بود و مدارجی از کمال و معرفت حق تعالی را طی کرد به گونه ای که یکی از کسانی بود که مرحوم علامه طباطبائی گاهی شاگردانش را برای ارتباط حالی و تقویت شور و عشق، به ایشان سفارش می کردند، ایشان این ارتباط را نعمتی بی نظیر برای خویش می دانست به طوری که گاهی می فرمود: با اینکه بزرگانی را درک کردم لکن هیچ یک مرا مانند ایشان اقناع و اشباع نکردند و بعد از رفتن به تهران وقتی به قم مشرف می شد تا شب چهارشنبه می ماند تا در جلسات خاص عرفانی مرحوم علامه شرکت کند، ایشان بعد از مراجعه از قم با مرحوم آیة الله علامه امینی ارتباط خاصی برقرار کرد و در جلساتی که کتاب شریف و گرانقدر الغدیر را قبل از چاپ، خوانده و بررسی می کردند، شرکت می کرد.