فهرست کتاب


داستانهای شگفت

آیت الله دستغیب

142 بی عینک می خواند

جناب آقای حاج محمد حسن ایمانی - که داستانهای متعددی اوایل کتاب از ایشان نقل شد - در ماه رجب 94 مشهدمقدس رضوی علیه السلام مشرف بودند، پس از مراجعت نقل نمودند جمعیت زوار به طوری بود که تشرف به حرم مطهر سخت و دشوار بود، روزی با زحمت و مشقت وارد حرم مطهر شدم، کتاب مفاتیح را باز کردم، دست در جیب نمودم تا عینک را بیرون بیاورم چون چند سال است بدون عینک نمی توانم خط بخوانم، دیدم عینک را فراموش کرده ام همراه بیاورم، سخت ناراحت و شکسته خاطر شدم که به چه زحمتی به حرم مشرف شدم و نمی توانم زیارت بخوانم.
در همان حال چشمم به خطوط مفاتیح افتاد، دیدم آنها را می بینم و می توانم بخوانم، خوشحال شدم و زیارت را با کمال آسانی خواندم و خدای را سپاس کردم.
پس از فراغت و خارج شدن از حرم مفاتیح را باز کردم دیدم نمی توانم بخوانم و بمانند پیش بدون عینک خط را نمی شناسم و تا کنون چنین هستم. دانستم که لطفی و عنایتی از طرف آن بزرگوار بوده است.

143 چاره بلا به زیارت عاشورا

علاّمه بزرگوار حضرت آقای شیخ حسن فرید گلپایگانی که از علمای طراز اول تهران هستند نقل فرمود از استاد خود مرحوم آیت اللَّه حاج شیخ عبدالکریم یزدی حائری - اعلی اللَّه مقامه - که فرمود اوقاتی که در سامرا مشغول تحصیل علوم دینی بودم، وقتی اهالی سامرا به بیماری وبا و طاعون مبتلا شدند و همه روزه عده ای می مردند.
روزی در منزل استادم مرحوم سید محمد فشارکی - اعلی اللَّه مقامه - جمعی از اهل علم بودند ناگاه مرحوم آقای میرزا محمد تقی شیرازی - رحمة اللَّه علیه - که در مقام علمی مانند مرحوم فشارکی بود تشریف آوردند و صحبت از بیماری وبا شد که همه در معرض خطر مرگ هستند.
مرحوم میرزا فرمود اگر من حکمی بکنم آیا لازم است انجام شود یا نه؟ همه اهل مجلس تصدیق نمودند که بلی ...
سپس فرمود من حکم می کنم که شیعیان ساکن سامرا از امروز تا ده روز همه مشغول خواندن زیارت عاشورا شوند و ثواب آن را هدیه روح شریف نرجس خاتون والده ماجده حضرت حجة بن الحسن علیه السلام نمایند تا این بلا از آنان دور شود. اهل مجلس این حکم را به تمام شیعیان رساندند و همه مشغول زیارت عاشورا شدند.
از فردا تلف شدن شیعه موقوف شد و همه روزه عده ای از سنی ها می مردند به طوری که بر همه آشکار گردید.
برخی از سنی ها از آشنایانشان از شیعه پرسیدند سبب اینکه دیگر از شما کسی تلف نمی شود چیست؟ به آنها گفته بودند زیارت عاشورا. آنها هم مشغول شدند و بلا از آنها هم برطرف گردید.
جناب آقای فرید - سلمه اللَّه تعالی - فرمودند وقتی گرفتاری سختی برایم پیش آمد فرمایش آن مرحوم به یادم آمد از روز اول محرم سرگرم زیارت عاشورا شدم روز هشتم به طور خارق العاده برایم فرج شد.
شکی نیست که مقام میرزای شیرازی از این بالاتر است که پیش خود چیزی بگوید و چون این توسل یعنی خواندن زیارت عاشورا تا ده روز در روایتی از معصوم نرسیده است شاید آن بزرگوار به وسیله رؤیای صادقه یا مکاشفه یا مشاهده امام علیه السلام چنین دستوری داده بود و مؤثر هم واقع شده است، مرحوم حاج شیخ محمد باقر شیخ الاسلام سابق الذکر نقل نمود که مرحوم میرزای شیرازی در کربلا ایام عاشورا در خانه اش روضه خوانی بود و روز عاشورا به اتفاق طلاب و علما به حرم حضرت سیدالشهداء علیه السلام و حضرت اباالفضل العباس علیه السلام می رفتند و عزاداری می نمودند و عادت میرزا این بود که هر روز در غرفه خود زیارت عاشورا می خواند، سپس پایین می آمد و در مجلس عزا شرکت می نمود روزی خودم حاضر بودم که پیش از موسم آمدن میرزا ناگاه با حالت غیرعادی پریشان و نالان از پله های غرفه به زیر آمد و داخل مجلس شد و می فرمود امروز باید از مصیبت عطش حضرت سیدالشهداء علیه السلام بگویید و عزاداری کنید.
تمام اهل مجلس منقلب شدند و بعضی حالت بی خودی عارضشان شد، سپس با همان حالت به اتفاق میرزا به صحن شریف و حرم مقدس مشرف شدیم گویا میرزا مأمور به تذکر شده بود بالجمله هرکس زیارت عاشورا را یک روز یا ده روز یا چهل روز به قصد توسل به حضرت سیدالشهداء علیه السلام (نه به قصد ورود از معصوم) بخواند البته صحیح و مؤثر خواهد بود و اشخاص بی شماری بدینوسیله به مقاصد مهم خود رسیده اند.
مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی در سنه 1338 در کربلا وفات و در جنوب شرقی صحن شریف مدفون گردید.

144 کراماتی از یک مرد خدا

در تاریخ دهم جمادی الثانی 97 در کربلا در مقبره سیدمجاهد - اعلی اللَّه مقامه - بودم و جناب آقای حاج سید نورالدین آیت اللَّه زاده میلانی و آقای حاج سید عبدالرسول خادم و فاضل محترم آقای حاج سید محمد طباطبائی ابن سید مرتضی برادر سید محمد علی از احفاد سیدمجاهد از ائمه جماعت کربلا و چند نفر دیگر از اهل علم بودند. از عالم مجاهد مرحوم حاج سید محمدعلی که از احفاد سید مجاهد و از نبیره های سید صاحب ریاض است و تقریباً ده سال از فوت ایشان می گذرد و از آن بزرگوار داستان عجیبه ای نقل شد که آقای سیدعبدالرسول از همان مرحوم شنیده بودند و آقای سید محمد طباطبائی از مرحوم والد خود سیدمرتضی که برادر مرحوم آقای سید محمد علی بوده وآقای میلانی به واسطه عالم بزرگوار مرحوم آقای بنی صدر همدانی از آن مرحوم نقل کرده اند.
مرحوم آقای سید محمد علی غیور و متعصب در دین و در امر به معروف و نهی از منکر و جهاد دینی ساعی بوده و در زمان تسلط انگلیسها بر عراق ایشان را دو سال زندانی کردند الخ ...
و از خصوصیات ایشان آنکه اوقات تشرف به حرم مطهر بجز نماز و دعا و زیارت با کسی سخن نمی فرمود و اگر کسی از ایشان پرسشی می کرده، جواب نمی داده و خلاف ادب می دانسته و به اشاره می فرموده بیرون حرم بپرس.
روزی بر سجاده نشسته می بیند شیخی که (ظاهراً بعداً نامش را شیخ محمدعلی گفته بود) سابقه ای از او هیچ نداشته و او را ندیده بوده، می آید می فرماید سید محمدعلی! برخیز و منزلی برای من تدارک کن با اینکه سید مرحوم عادتاً در حرم مطهر به هیچیک از بزرگان اعتنایی نمی کرده، به ناچار به ایشان می گوید اطاعت می کنم.
از حرم خارج می شود منزلی که در کوچه مقبره مرحوم شریف العلماء آمادگی داشته ایشان را آنجا می برد و سفارش می فرماید منزلی خالی و تمیز و ایشان را در آنجا جای می دهد و مراجعت می کند. فردایش به قصد زیارت آن شیخ می رود، پس از نشستن آن شیخ، مقداری از خرده گچهایی که گوشه حجره ریخته بوده برمی دارد و در دست سید می ریزد، آنگاه می فرماید نظر کن چیست؟ می بیند تماماً جواهرات پرقیمت است. آنگاه می فرماید: اگر لازم داری بردار و ببر. سید می فرماید لازم ندارم، آن را پس گرفته و می ریزد و به حالت اولیه برمی گردد.
همان روز یا روز دیگر به سید می گوید برویم زیارت قبر «حرّ» از کنار شط پیاده می رفتند پس آن شیخ به روی آب رفته وسط آن که رسید وضو می گیرد و به سید می گوید شما هم بیایید اینجا وضو بگیرید.
سید می گوید: من نمی توانم روی آب راه روم پس آن شیخ وضو را تمام کرده
...................) Anotates (.................
1) سوره یوسف، آیه 111
2) فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) (سوره قمر، آیه 15) ،برای دانستن شرح حال و علت و کیفیت هلاکت هریک از اقوام مذکور، به کتاب «حقائقی از قرآن» از بیانات حضرت آیت اللّه العظمی آقای دستغیب، فصل دوم مراجعه شود.

3) فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) (سوره قمر، آیه 15) ،برای دانستن شرح حال و علت و کیفیت هلاکت هریک از اقوام مذکور، به کتاب «حقائقی از قرآن» از بیانات حضرت آیت اللّه العظمی آقای دستغیب، فصل دوم مراجعه شود.
4) سوره یوسف، آیه 3
5) سوره یوسف، آیه 111
6) به آیات 12 تا 19 سوره لقمان، مراجعه شود.
7) به آیات 59 تا 82 سوره کهف، مراجعه شود.
8) سفینةالبحار، ج 1 ص 447
9) مرحوم آیت اللّه سید محمد رضوی، در 13 شوال 1387 در شیراز مرحوم شدند و هنگام چاپ این داستان، بیش از یک سال و نیم از وفات معظم له می گذرد (ناشر)
10) سوره حشر، آیه 23
11) سوره مطففین، آیه 26
12) سوره انعام، آیه 121
13) قالَ رَسُولُ اللّه (ص) قالَ اللَ هُ عَزَّوَجَلَّ مَنْ اَهانَ لی وَلِیّاً فَقَدْ اَرْصَدَ لِمُحارِبَتی وَما تَقَرَّبَ اِلَیَّ عَبْدٌ بِشَیْ ءٍ اَحَبُّ اِلَیَّ مِمَ ا افْتَرَضْتُ عَلَیْه وَاَنَ هُ لَیَتَقَ رَبُ اِلَیَّ بِالنّافِلَةِ حَتّی اُحِبَ هُ فَاِذا اَحْبَبتُهُ کُنْتُ سَمْعَهُ الَ ذی یَسْمَعُ بِهِ وَبَصَرَهُ الَ ذی یَبْصُر بِهِ ولِسانَهُ الَ ذی یَنْطِقُ بِهِ وَیَدَهُ الَ ذی یَبْطِشُ بِها اِنْ دَعانی اَجَبْتُهُ وَانْ سَئَلَنی اَعْطَیْتُهُ»،(اصول کافی، باب من اذی المسلمین واحتقرهم، ج 2، ص 263 حدیث 7
14) اَعْدَدْتُ لِعِبادِیَ الصّالِحینَ مالاعَیْنٌ رَأَتْ وَلا اُذُنْ سَمِعَتْ وَلا خَطَرَ عَلی قَلْبِ بَشَرٍ»، (حدیث قدسی)
15) اینک هنگام چاپ این کتاب، در سن هفت سالگی و در سال اول دبستان فرصت، سرگرم تحصیل است (ناشر)
16) ما اَصابَ مِنْ مُصیبَةٍ فِی اْلاَرْضِ وَلا فی اَنْفُسِکُمْ اِلاّ فی کِتابٍ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَبْرَأَها اِنَّ ذلِکَ عَلَی اللَ هِ یَسیرٌ لِکَیْلا تَأْسَواْ عَلی مافاتَکُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِما آتیکُمْ) (سوره حدید، آیه 23
17) سوره جمعه، آیه 4
18) برای دانستن بزرگی گناه اهانت به مؤمن وتحقیر ودلشکسته کردنش، به جلد دوم ر گناهان کبیره، به صفحات 390 تا 417 مراجعه شود.
19) برای دانستن اهمیت و لزوم حضور قلب در نماز و کیفیت تحصیل آن، به کتاب صلوةالخاشعین و همچنین مختصری هم در بحث ترک نماز در جلد دوم گناهان کبیره، از صفحه 262 تا 270 نوشته شده به آنجا مراجعه شود.
20) سوره نمل، آیه 62
21) وَاِذا قَرأْتَ الْقُرْآنَ فَاْستَعذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجیمِ اِنَ هُ لَیْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَی الَ ذینَ آمَنُوا وَعَلی رَبِّهْمِ یَتَوکَ لُونَ) (سوره نحل، آیه 98)
22) سوره عصر،آیه 3
23) سوره حدید، آیه 16
24) سوره رعد، آیه 28
25) وفیه ایضا عن نوادر الراوندی عن موسی بن جعفر (ع) عَنْ آبائِهِ عَلَیْهِمُ السَ لام قالَ رَسُولُ اللَ هِ (ص) ودَخَلْتُ الْجَنَ ةَ فَرَأَیْتُ صاحِبَ الْکَلْبِ الَ ذی اَرْواهُ مِنَ الْماءِ».
26) فی مُوَثِقَةِ اِبْنِ بُکَیْر عَنْ ابَیعْبدِاللّه (ع) قالَ ثَوابُ الْمُؤْمِنِ مِنْ وَلَدِهِ اذا مات، اَلْجَنَ ةُ صَبَرَ اَوْلَمْ یَصْبِرْ»، (آداب السنن، ممقانی، ص 281
27) عَنْ اَبیعَبْداللّه (ع) قال اَِنَّ نَبِیّاً مِنَ اْلاَنْبِیاءِ مَرضَ فَقالَ لا اَتَداوی حَتّی یَکُونَ الَ ذی اَمْرَضَنی یَشْفینی فَاَوْحَی اللَ هُ اِلَیْهِ لا اُشْفیکَ حَتّی تُداوی فِانَّ الِ شفاءَ مِنّی»، (لئالی الاخبار، ص 116)
28) کُنْ وَصِیَّ نَفْسِکَ وَفْعَلْ فی مالِک ما تُحِبّ اَنْ یَفْعَلَهُ غَیْرُکَ»
29) اَحْیاءٌ عِنَدَ رَبِ هِمْ یُرْزَقُونَ - وَمِنْ وَرائِهمْ بَرْزَخٌ اِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ)، (سوره مؤمنون، آیه 100)
30) وَمَنْ ماتَ وَلَمْ یحِجَّ حَجَّةَ اْلأِسْلامِ وَلَمْ یَمْنَعْهُ ذلِکَ حاجَةٌ تَجْحَفُ بِهِ اَوْمَرَضٌ لا یُطیقُ الْحَجَّ مِنْ اَجْلِهِ اَوْسُلْطانٌ یَمْنَعَهُ فَلیَمُتْ اِن شاءَ یَهُودِیّاً وَاِنْ شاءَ نَصْرانِیا».
31) فی قَوْلِهِ تَعالی :« مَنْ کانَ فی هذِهِ اَعْمی فَهُو فیِ اْلاخِرَةِ اَعْمی قالَ (ع) نَزَلَتْ فیمَنْ یَسُوفُ الْحَجّ حَتّی مات وَلَمْ یحجّ فَعَمی عَنْ فَریضَةٍ مِنْ فَرائض اللَّه... ». (سوره اسراء، آیه 72)
32) ما خابَ مَنْ تَمَسَّکَ بِکَ وَاَمِنَ مَنْ لَجَأَ اِلَیْکَ».
33) سوره اسراء، آیه 83.
34) بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِ ّ عَلَی الْباطِلِ فَیَدمَغُهُ فَاِذا هُوَ زاهِقٌ »سوره انبیا، آیه 18)
35) سوره اعراف، آیه 165.
36) اَفَأَمِنَ اَهْلُ الْقُری اَنْ یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنا بَیاتاً وَهُمْ نائِمُونَ اَوَ أَمِنَ اَهْلُ الْقُری اَنْ یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنا ضُحًی وَهُمْ یَلْعَبُونَ »، (سوره اعراف، آیه 95 و 96)
37) وَعَسی اَنْ تَکْرَهُوا شیئاً وهو خَیْرٌ لَکُمْ وَعَسی اَنْ تُحِبُّوا شْیأً وَهُو شَرُّ لَکُمْ وَاللَّهُ یَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ » (سوره بقره، آیه 216)
38) وَلَوْ یُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الْشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَیْرِ لَقُضیَ اِلَیْهِمْ اَجَلُهُمْ » (سوره یونس، آیه 11)
39) نفس المهموم، ص 300.
40) همان مدرک، ص 17.
41) سوره الممتحنه، آیه 12.
42) سفینةالبحار، ج 1، ص 201.
43) اصول کافی، کتاب الایمان والکفر.
44) سوره بقره، آیه 143.
45) سوره ابراهیم، آیه 27.
46) عَن النَّبِی (ص) انّهُ قالَ مَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ شَهیداً اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ مَغْفُوراً لَهُ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ تائِباً الا وَمْن ماتَ عَلی حُبّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ مُؤْمِناً مُستَکْمِلَ اْلایمانِ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آل مُحَمَّدٍ بَشَّرَهُ مَلَکُ الْمَوْتِ بِالْجَنَّةِ ثُمَّ مُنْکَرٌ وَنکیرٌ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آل مُحَمَّدٍ یُزَفُّ اِلَی الْجَنَّهِ کَما تُزَفُ الْعَرُوسُ اِلی بَیْتِ زَوْجِها اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آل مُحَمَّدٍ فُتِحَ لَهُ فی قَبْرِهِ بابانِ اِلَی الْجَنَّةِ الا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبّ آل مُحَمَّدٍ جَعَلَ اللَّهُ قَبْرَهُ مَزارَ مَلائِکَةِ الرَّحْمَةِ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی حُبِ ّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ عَلّی السُّنَّةِ وَالْجَماعَةِ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ جاءَ یَوْم الْقِیامَةِ مَکْتُوباً بَیْنَ عَیْنَیْهِ آیِسٌ مِنْ رَحْمَةِاللَّهِ اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ کافِراً اَلا وَمَنْ ماتَ عَلی بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ لَمْ یَشُمَّ رائِحةَ الْجَنَّةِ».
47) فرمایش مجلسی (ره) هرچند درست و مطابق دو روایتی است که در ضمن داستان نود نقل شد لکن مستفاد از ظواهر آیات و روایات آن است که اگر ایمان و دوستی خدا ورسول و آل او دردل جای گیرد و همراه خود ازاین عالم ببرد هرچند از این مرتبه هم کمتر باشد عاقبت اهل نجات خواهد بود. بلی هرچه محبت حقیقی کمتر باشد بهره مندی کمتر است و نیز چون واجب بود بر او که حب حقیقی در دلش بیشتر باشد از حب دنیا و شهوات پس مورد مؤاخذه و گرفتار آثار و خیمه محبتهای جزئیه خواهد بود و اما مسئله اختیاری بودن تحصیل حب حقیقی و زدودن حب مجازی از دل و اثبات تکلیف به آن پس به کتاب قلب سلیم که به تازگی به قلم نویسنده منتشر شده است مراجعه شود.
48) لقب فرمانروای دولت حیدرآباد دکن «نظام» بوده است.
49) در کتاب «کلمه طیبه» صفحه 330 این حدیث را از شهید اول در کتاب درةالباهره و از کتاب منهاج الصفوی و مناقب دولت آبادی نقل کرده است.
50) [کتاب ارزشمند «قلب سلیم» تا کنون، مکرر به زیور طبع آراسته شده است ].
51) وَما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ اِلاَّ یَعْلَمُها »، (سوره انعام، آیه 59)
52) ما اَصابَ مِنْ مُصیبةٍ فِی اْلاَرْضِ وَلا فی اَنْفُسِکُمْ اِلاَّ فی کِتابٍ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَبْرَئَها »، (سوره حدید، آیه 22)
53) لا یَکُونُ شَیْ ءٌ فِی اْلاَرْضِ وَفِی السَّماءِ اِلاَّ بِهذِهِ الْخِصالِ السَّبعِ بِمَشِّیَةٍ وَاِرادَةٍ وَقَدَرٍ وَقَضاءٍ وَاِذنٍ وَکِتابٍ واجلٍ فَمَنْ زَعَمَ اَنَّهُ یَقْدِرُ عَلی نَقْضِ واحِدَةٍ فَقَدْ کَفَرَ»، (اصول کافی)
54) امام باقر - علیه السلام - فرمود خداوند به شعیب پیغمبر وحی فرستاد که من یکصد هزار نفر از قوم تو را عذاب می کنم، چهل هزار از اشرارشان و شصت هزار از نیکانشان. شعیب عرض کرد: پروردگارا! اشرار را استحقاق است، اخیار برای چه؟ خداوند فرمود: چون با اشرار سازش کردند و برای خشم من برایشان خشمناک نشدند و آنها را زجر و نهی ننمودند (وسائل، کتاب امر به معروف، باب 8)
55) چنانچه در باره شهر لوط که به سبب کثرت عصیان و طغیان شهر آنها زیرو رو شد و خرابه های آن برای رهگذران موجب عبرت و هشیاری است:« وَاِنَّکمْ لَتَمُرُّونَ عَلَیْهِمْ مُصْبِحینَ وَبِاَّللْیلِ اَفَلا تَعْقِلُونَ »
و شما هنگام مسافرت (از مکه و مدینه به سمت شام) بر ایشان می گذرید آیا تعقل نمی کنیدوعبرت نمی گیریدتاازطغیان وعصیان دست بردارید؟!»،(سوره صافات، آیه 137 - 138)
56) عَنِ النبَّی - صلی اللَّه علیه وآله - فی حَدیثِ طَویلٍ:«لوْلا عِبادٌ رُکَّعٌ وَرِجال خُشَّعٌ وَصِبْیانٌ رُضَّعٌ لَصبَّ عَلَیْکُمُ الْعَذابُ صَبّاً» (مستدرک الوسایل، ج 2، ص 353)
57) وَاِذا قیلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِاْلأِثِمْ فحَسْبُهُ جَهَنّمُ وَلَبِئْسَ المِهاد »،(سوره بقره،آیه 206)
58) مَنْ کانَ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالیَوْمِ اْلاخِر فَلْیُکْرِمْ ضَیْفَهُ»، (سفینةالبحار)
59) قُلْ لا اَسْئلکُمْ عَلَیه اَجْراً اِلاَّ المَوَدَّةَ فی الْقُرْبی »، (سوره شوری ، آیه 23)
60) قُلْ ما سَئَلْتُکُمْ مِنْ اَجْر فَهُوَ لَکُمْ »، (سوره سبأ، آیه 47)
61) کتاب قواعد (وصیتنامه علاّمه به فرزندش)
62) لا یُؤْمِنُ عَبْدٌ للَّهِ ِ حَتَّی اَکُونَ اَحَبَّ اِلَیْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَتَکُونَ عِتْرَتی اَحَبَّ اِلَیْهِ مِنْ عِتْرَتِهِ ر وَتَکُوَنَ اَهْلی احَبَّ اِلَیْهِ مِنْ ْ اَهْلِهِ»، (کتاب سیر تناوسنتنا)
63) فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما اُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ اَعْیُنٍ »، (سوره سجده، آیه 17)
64) الشُّجاعُ مَنْ غَلَبَ هَواهُ»، (سفینةالبحار)
65) اِنَّ اَهْلَ الْجَنَّةِ مُلُوکٌ»
66) وَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ فیما اَخْطَأْتُمْ بِهِ وَلکِنْ ما تَعَمَّدَتْ قُلوْبُکُمْ ».
67) وَما کانَ لِمُؤْمِنٍ اَنْ یَقْتُلَ مُؤْمِناً اِلاَّ خَطَأً وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْریرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَدِیَةٌ مُسَلَّمَةٌ اِلی اَهْلِهِ اِلاَّ اَنْ یُصَّدِقُوا »، (سوره نساء، آیه 91)
68) اِذا اُضیفَ الْبَلاءُ اِلَی الْبَلاءِ کانَ مِنَ الْبَلاءِ عافِیَةٌ»
69) عِنْدَ تَناهِی الِشّدَّةِ تَکُونُ الْفُرْجَةُ وَعِنْد تضایقِ حَلْقِ الْبَلاءِ یَکُونُ الرِّضاءُ».
70) اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً ثُمَّ اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً »
71) وَما اَصابَکُمْ مِنْ مُصیبَةٍ فَبِما کَسَبَتْ اَیْدیکُمْ وَیَعْفُوعَنْ کَثیرٍ »، (سوره شوری آیه 30)
72) مَنْ یَمُوتُ بِالذُّنُوبِ اَکْثَرُ مِمَّنْ یَمُوتُ بِالآجالِ وَمَنْ یَعیشُ بِاْلأِحسانِ اَکْثَرُ مِمَّنْ یَعیشُ بِاْلاَعْمارِ»، (سفینةالبحار، ج 1، ص 488)
73) وَاتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصیبَنَّ الَّذینَ ظَلَمُوا مِنْکُمْ خاصَّةً »، (سوره انفال، آیه 25)
74) وَمِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ اِلی یَوْمِ یُبْعَثُون »، (سوره مؤمنون، آیه 100)
75) به کتاب معاد از بیانات حضرت مؤلف، فصل دوم «برزخ» مراجعه شود.
76) یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّلَوْ اَنَّ بَیْنَها وَبَیْنَهُ اَمَداً بَعیداً وَیُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَاللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ »، (سوره آل عمران، آیه 30)
77) وَمَنْ یَعْمَلْ مِثقالَ ذَرَّةٍ شَرّاً یَرَهُ »، (سوره زلزلت، آیه آخر)
78) یُؤْخَذُ بِیَدِالْعَبْدِ یَوْمَ الْقِیمَةِ عَلی رُؤُسِ اْلأَشْهادِ وَیُقالُ اَلامَنْ کانَ لَهُ قِبَلَ هذا حَقٌّ فَلْیَأْخُذْهُ وَلا شَیْ ءَ اَشَدُّ عَلَی اَهْلِ الْقِیمَةِ مِنْ اَنْ یَرَوْا مَنْ یَعْرِفُهُمْ مَخافَةً اَنْ یُدَّعی عَلَیهِ شی ءٌ»، (لئالی الاخبار، ص 548)
79) فَوَیلٌ لِلْمُصَلّینَ الَّذینَ هُمْ عَنْ صَلوتِهِمْ ساهُونَ الَّذَینَ هُمْ یُرؤُونَ »
80) قُلْ لااَسْئَلکُمْ عَلَیْهِ اَجْراً اِلاَّالْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی ».
81) قُلْ ما سَئَلْتُکُمْ مِنْ اَجْرٍ فَهُو لَکُمْ »
82) قلیلٌ یَدوُمٌ خَیْرٌ مِنْ کَثیرٍ یَزُولُ»
83) فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما اُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ اَعْیُنٍ ».
84) اِنَّ الْحُسَیْنَ بْن عَلِیّ ٍ (ع) مَعَ اَبیهِ وَاُمِّهِ وَاَخیهِ فی مَنْزِلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ وَمَعَهُ یُرْزَقُونَ وَیُحْبَرُونَ وَاِنَّهُ لَعَنْ یَمینِ الْعَرْشِ مُتَعلَّقٌ بِهِ یَقُولُ یا رَبِ ّ اَنْجِزْلی ما وَعَدْتَنی وَاَنّهُ لَیَنْظُرُ اِلی زوَّارِهِ فَهُوَ اَعْرَفُ بِهِمْ وَبِاَسْمائِهِمْ وَاَسْماءِ آبائِهِمْ وَما فی رِحالِهِمْ مِنْ اَحَدِهِمْ بِوَلَدِهِ وَاَنّهُ لَیَنْظُرُ اِلی مَنْ یَبْکیهِ فَیَسْتَغْفِرَ لَهُ وَیَسْئلُ اَباهُ اْلأِسْتِغْفارَ لَهُ وَیَقُولُ اَیُّهَا الْباکی لَوْعَلِمْتَ ما اَعَدَّاللَّهُ لَکَ مِنَ اْلاَجْرِ لَفَرَحْتَ اَکْثَرَ مِمّا حَزنْتَ وَاِنَّهُ لَیَسْتَغْفِرُ لَهُ مِنْ کُلِ ّ ذَنْبٍ وَخَطیئَةٍ»، (نفس المهموم)
85) یَقُولُ اللَّهُ تَعالی اَنَا جَلیسُ مَنْ جالَسَنی وَمُطیعُ مَنْ اَطاعنی» (کتاب اقبال، باب اعمال ماه رجب)
86) ما خابَ مَنْ تَمَسَّکَ بِکَ وَأَمِنَ مَنْ لَجَأَ اِلَیْکَ».