دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3413 ایا ملتقی العیش کم تبعدی Aو یا فرقة الحسب کم تعتدی

لیالی الفراق! فکم ذاالجوی؟!Aربی الوصل! ما حان ان تهتدی؟!
و نشرب من عذب لقیاکم Aو من حلو رویاکم نعتدی
فذاک الوصال، بما نشتری Aو قلب المعنی بما نفتدی
لباسا من الطیف کی نکتسی Aرداء من القرب کی نرتدی
فحب الذی نرتجی دینناAبه اختتام به نبتدی
ایا بعد مولای ، ما تقرب؟Aایا جمرة القلب، ما تبردی؟
ایا خفق قلبی اما تسکن؟Aو یا دمعة العین ما ترکدی؟
ایا حزن قلبی اما تنجلی؟Aایا جفنتی قط ترقدی؟
نعم نور خدیه شمس الضحی Aنعم مثل حسناه ما یوجد
نعم نار شوقی یکفی الوری Aایا واقد النار لا توقد
فکم تبکی یا عین من صدهم؟Aاما تخش یا عین ان ترمد
فان ترمدی کیف یوم اللقاAتری سیدا مفخرالسودد
یقول دع ارمد فیوم اللقاAاکحل من حسنه الاثمد
لاقسمت حقا لمن لم یلدAتفرد باالمجد لم یولد
ابحت الفواد لبلواکم Aو ان کان حردا علی اردد
ایا سیدا شمس دین العلاAفدیت لتبریزی المسعد

3414 یا ولی نعمتی و سلطانی Aسابق الحسن ما له ثانی

انت بحر تحیط بالدنیاAمدمن جوهر و مرجان
کان بنیان عبد کم خرباAرمنی هو و شید ارکانی
کیف هذاالجفا و انت وفا؟Aکیف اردیتنی بنسیان
حیة البین کلما هاجت Aلسعت مثل لسع ثعبان
ظل خدی مزعفرا کدراAسال دمعی کمایع آن
ارع قلبا هواک ساکنه Aلیس لی غیر عطفکم بانی
شمتت فی الشجون اعدائی Aکم تباکوا علی اخوانی
یا محیطا بروحه الدنیاAانت بالروح حاضر دانی

3415 یا ملک المغرب والمشرق Aمثلک فی االعالم یخلق

باده ده ای ساقی هر متقی Aباده ی شاهنشهی راوقی
جان سخن بخش که از تف اوAگردد هر گنگ خرف منطقی
بر در حیرت، بکش اندیشه راAحاکم ارواح و شه مطلقی
جنت حسنت جو تجلی کندAباغ شود دورخ بر هر شقی
چون بگریزی نرسد در تو کس Aور بگریزیم ز تو، سابقی
ظلمت و نور از تو تحیر درندAتا تو حقی یا که تو نور حقی
گشت شب و روز کنون غرق نورAنیست مهت مغربی و مشرقی
لابه کنی، باده دهی رایگان Aساقی دریا صفت مشفقی
مرده همی باید و قلب سلیم Aزیرکی از خواجه بود احمقی
فکرت اگر راحت جانها بدی Aباده نجستی خرد و موسقی
فرد چرایی تو ز من؟! اگر منی Aاز چه تو عذرایی اگر وامقی؟!
غنچه صفت چشم ببستی ز گل Aرو، بهمان خار کشی لایقی
خار کشانند همه، گر شهندAجز که تو بر گلشن جان عاشقی
خامش باش و بنگر فتح باب Aچند پی هر سخن مغلقی؟!