دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3409 یا ویح نفسنا بفوات الفضائل Aیا ویل روحنا بفسادالوسائل

قد حن واشتکی فلذا الصخر بکیاAعلی علی هجران فخرالقبایل
لو ان فراقی حمل الطور والصفاAزمانا یسیرا هدمت بالزلازل
لو ان شرارا من هوانا تبلجت Aعلی ظاهری احرقت کل العواذل
لو ان قلیلا من جمالک اثرت Aعلی البر لم توحش فلا بالقوافل
بحق وصال نورالقلب فضله Aبنور نای عن درکه کل فاضل
و حرمه ی اسرار جرت و لطایف Aکنیت بها سرا و لست بقایل
و جودک و النعماء ما لم تسمه Aلسانی و قلبی عنه لیس بزائل
تجود بوصل مشرق باهر نری Aبه جملة حاجاتنا و المسائل
فانی لا اسطاع زورة زایرAبجفنین مقروحین در الهوامل
ارید ترابا من تراب فنائه Aمدبر نورالعین منی و کاحل
اکل ثری تبریز مثل ترابه Aفلا کان جسم قال روحی ممائلی
فلا زال شمس الدین مولا و سیداAو ذو منة فی ذمتی و هو کافلی

3410 یا ملک المحشر، ترحم لا ترتشی Aکل سقیط ردی ترحمه تنعش

تحبس ارواحنا فی صورت صورت Aفی ورق مدرک جل عن المنقش
نورک شعشاعه یخرق حجب الدجی Aتمنعها غیرة عن بصر الاعمش
ض آء فضاء الفلا عن درک ادراکه Aتدرجه راقة فی نظر الا خفش
قارب معراجنا، فارق الی المرتقی Aحان رحیل السری فانا عن المفرش
وارکب خیل السخا، فهو حسان النهی Aوادرس لوح الوفا وافهم ما یرقش

3411 قلت له مصیحا یا ملک المشرق Aاقسم بالخالق مثلک لم یخلق

قدرک لایعرف وعدک لا یخلف Aنائلک الاشرف بالک لم یغلق
جسمی کالخردله احرقه ذاالوله Aخلد فی الزلزله من یک لم یخفق
صرت انا لا انا غیرک عندی فناAضدک یا ذاالغنا مختدع احمق
هیج کس ای جان من، جان سخن دان من Aنور رخ شد ندید، تا نکند بیدقی