دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3403 اسفا لقلبی یوما هجرالحبیب داری Aو تحرقت ضلوعی و جوانحی بناری

و سعادة لیوم نظرالسعود فیناAنزل السهیل سهلا و اقام فی جواری
فدخلت لج بحر بطرا بما اتانی Aفغرقت فیه لکن نظرالحبیب جاری
فتحت عیون قلبی فرایت الف بحرAو مراکبا علیها بهوی الهوا سواری
تبریز حض فضلا و ترابه کمالاAبشعاع نور صدر هو افضل الکبار
تبریز اشفعی لی بشفاعة الی من Aزعقات وجد قلبی لحقتة بالتواری
و لاجل سو حالی بتواضعی لدیه Aو تعرضی هوانی بهواه والصغار
و تقول لا تقطع کبدا رهین شوق Aبرجاک ما یرجی و یذوب بالبواری
و تتوب من ذنوبی و تجاسری علیه Aو لیه عود قلبی و نهایة الفرار
لمعات شمس دین هو سیدی حقیقاAهی اصل اصل روحی و وراء هاعواری
جمع الاله شملا قطعته شقوة لی Aفهو الکبیر یعفو لجنایة العصاری

3404 این طریق دارهم یا سندی و سیدی Aاهد الی وصالهم، ذبت من التباعد

ای که به قصد نیمشب بسته نقاب آمدی Aآن همه حسن و نیکوی نست مناسب بدی
یافاتی فدیتکم فی امل اتیتکم Aقد قطعت وسایلی حیلة قول حاسد
جان شهان و حاجبان! چشم و چراغ طالبان Aبی تو ز جان و جا شدم، تو ز برم کجا شدی؟
یا ملک الا یا من، یا شرف الاماکن Aجاتک کی تعیذنی، سطوة کل معتدی
یار سرور و دولتم، خواجه ی هر سعادتم Aلیک تو با همه جفا خوشتر ازین همه بدی
رحمتکم محیطة، رافتکم بسیطةAسادتنا، تقبلو توبة کل عابد
مست میی نمی شوم، جز ز شراب اولین Aده قدحی، چه کم شود از خم فضل ایزدی؟
طلعتکم بدورنا، بهجتنا و نورناAظل خیال طیفکم دولة کل ماجد
ای دل خسته هان و هان، تا نرمی ز سرخوشان Aپا نکشی ز عاشقان، ورنه جهود و مرتدی
قبلتنا خیالهم لذتنا دلالهم Aیا سندی، جمالهم فتنة کل زاهد
قدر وصالشان بدان یاد کن، آنک پیش ازین Aهمچو زنان تعزیت بر سر و رو همی زدی
خادعنی و غرنی، هیجنی و جرنی Aنور هلال وصلکم من افق مشید
ای دل مست جست وجو، صورت عشق را بگوAبر دو جهان خروج کن، هرچه کنی مویدی

3405 لا قی الفراش نارا کن هکذا حبیبی Aفی النار قد تواری کن هکذا حبیبی

ذاق القراش ذوقا والشمع ذاب شوقاAوالدمع منه سارا کن هکذا حبیبی
فی العشق مذرجعتا باللیل ما هجعناAفی مجلس السکاری کن هکذا حبیبی
العاشقون قاموا، ذااللیل لاتنامواAلا تنفروا فرارا کن هکذا حبیبی
الوصل سال سیلا مجنون صار لیلی Aلیل غدا نهارا کن هکذا حبیبی
الشمس فی ضحاها و القلب قد یراهاAوالعقل فیه حارا کن هکذا حبیبی
من الکلیم دلا و لرب قد تجلی Aانی آنست نارا کن هکذا حبیبی