دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3400 طارت حیلی و زال حیلی Aاصبحت مکابدا لویلی

قد اظلم بالجوی نهاری Aکیف اخبرکم انا بلیلی
ما املاء عصتی و وجدی Aما افرع من رضاک کیلی

3401 قالت الکاس ارفعونی کم تحبسونی Aان جسمی فی زجاج بالنوی لا تکسرونی

اجعلوا الساقی خبیرا عارفا عنه سلونی Aاننی لست احب المفتری لا تظلمونی
فاذا انتم سکرتم فوق السکر سکراAفاقرعوا باب التقاضی واسالوا لا تقنطونی
کنت فی سیر خفی صورتی فی ذالسکون Aخلتمنی کالجماد ذاک من نکس العیون
ان اردتم انتعاشا فاتقوا مکرالظنون Aان نکستم فاستقیموا واحذروا ریب المنون

3402 ترکبن طبقا عن طبق مولائی Aانت کالروح و نحن لک کالاعض آء

کیف یبقی فطنا، من نزل العشق به Aکیف یروی کبد ذاب من استسقاء
کم خلقنا و نقضنا لک، لا عهد لناAخدعة ان ضمن المفلس للایفاء
طاب ما ادبنی دهری بالضر ولم Aیغن عنی ادب یصرف عنی دائی
عشقت جملة اجزاء وجودی قمراAعاینته سحرا من افق الالاء
لا تواخذ فلکا حق اذا فارقه Aقمر مثلک یا محترق الضواء
قلة الصبر و الا انا فی المدح مسی Aهل یجوز شبه الشی بلا اشیاء
یشعر العاشق و هو عجم فی عجم Aفیک وارتج لسان العرب العرباء
غلب الفرد علی الشفع بلی واتحداAان تثنی شبح فی نظر الحولاء