دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3395 نسیم الصبح جد بالابتشارAو بشر حین یاتی بانتشار

واتحفنی لباس الجد منه Aفانی من لباس الجد عاری
فقد احرقت فی صد و بعدAبنار لا تسلنی ای نار
اما تصغی الی قلب حریق Aینادی، یا حذاری، یا حذاری
و مما خان بی دهر قتول Aو ما قدحان لی ادراک ثاری
اذا ما فیک افنی فیک احیی Aاذا ما انت جاری، انت جاری
ظللت کیونس فی بطن حوت Aفمذ صح الهوی کسروا فقاری
الا یا صاح انظر فی خدودی Aتری او صافه ان کنت قاری

3396 الا یا مالکا رق الزمان Aالا یا ناسخا، حسن الغوانی

الا من لطفه ماء زلال Aو مافی الکون ظرف کالاوانی
سجود کل اوج او حضیض Aبشمس الدین سلطان المعانی
الا تبریز بشراک دواماAو صار ساجدیک المشرقان
ظل الله تبریزا بظل Aتضعضع من تصوره جنانی
تعالی عن مدیحی، قد تعالی Aولکن لیس صبر فی لسانی

3397 املا قدح البقا ندیمی!Aمن خمرة دنک القدیم

صحیح المی و داو سقمی Aمن غمزة لحظک السقیم
للعشق ظعنت یا مقیماAوالظاعن طالب المقیم
قد قیل بمن یراک یوماAبشراک بغیهة النعیم
لایدرک عادلی بعقل Aفوارة عشقی القدیم
قدامک روضة المعالی Aایاک سعاد! ان تقیمی
هل اغد سعاد ذات یوم Aسکران بذلک الحریم
تبریز و شمس و دین مولی Aذوالبهجة والید الکریم