دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3394 اتاک الصوم فی حلل السعودAفدم واسلم علی رغم الحسود

وصم وافطر و عید فی نعیم Aلک العمر الموبد بالخلود
فلا زالت تزف لک التهانی Aمهناة من الملک الودود
فشکرا ثم شکرا ثم شکراAلاوراد العطا خیرالورود
و سقیا ثم سقیا ثم سقیاAلجود بعد جود بعد جود
و کاسا قد سقیناه دهاثاAیری رقراقها تحت الجلود
ینابیع جرت شرقا و غرباAکانهارالجنان بلا رکود
و نیران الشباب موقدات Aبسعد لا یخاف من الخمود
براح الروح روحی! قرعیناAو یا نفسی دعاک الجد عودی
و ارض الله واسعة فسیح Aالی رب روف بالوفود
ینادی ربنا، عودوا الیناAاجبیونا و اوفوا بالعقود
ازهدا فی ملاقاتی و عندی Aوجود، فی وجود فی وجود
ولم یخسر طلوب فی فنائی Aولم یمکن خلاف فی وعودی
خمش کردم که هر ناگفته ی راAبدیدم من که دیدی و شنودی

3395 نسیم الصبح جد بالابتشارAو بشر حین یاتی بانتشار

واتحفنی لباس الجد منه Aفانی من لباس الجد عاری
فقد احرقت فی صد و بعدAبنار لا تسلنی ای نار
اما تصغی الی قلب حریق Aینادی، یا حذاری، یا حذاری
و مما خان بی دهر قتول Aو ما قدحان لی ادراک ثاری
اذا ما فیک افنی فیک احیی Aاذا ما انت جاری، انت جاری
ظللت کیونس فی بطن حوت Aفمذ صح الهوی کسروا فقاری
الا یا صاح انظر فی خدودی Aتری او صافه ان کنت قاری

3396 الا یا مالکا رق الزمان Aالا یا ناسخا، حسن الغوانی

الا من لطفه ماء زلال Aو مافی الکون ظرف کالاوانی
سجود کل اوج او حضیض Aبشمس الدین سلطان المعانی
الا تبریز بشراک دواماAو صار ساجدیک المشرقان
ظل الله تبریزا بظل Aتضعضع من تصوره جنانی
تعالی عن مدیحی، قد تعالی Aولکن لیس صبر فی لسانی