دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3393 نسیت الیوم من عشقی صلاتی Aفلا ادری عشائی من غداتی

فوجهک سیدی! شمسی و بدری Aو نثری منک یاقوت الزکاة
نداک سکرة الارواح طراAو فی لقیاک طاع ء کل ناتی
لقد نهج الهوی منهاج کبدAفضاعت فی مناهجه ثباتی
و ادنی ما لقینا فی هواه Aحیوة فی حیوة فی حیات
تشبثنا باذیال کرام -باید تایبات آیبات
فما اغنی التشبث للسکاری Aو ما النتفعوا ب آیات النجاة
و انی الاستقامة والتوقی Aلقلب بعد شرب المنکرات؟!

3394 اتاک الصوم فی حلل السعودAفدم واسلم علی رغم الحسود

وصم وافطر و عید فی نعیم Aلک العمر الموبد بالخلود
فلا زالت تزف لک التهانی Aمهناة من الملک الودود
فشکرا ثم شکرا ثم شکراAلاوراد العطا خیرالورود
و سقیا ثم سقیا ثم سقیاAلجود بعد جود بعد جود
و کاسا قد سقیناه دهاثاAیری رقراقها تحت الجلود
ینابیع جرت شرقا و غرباAکانهارالجنان بلا رکود
و نیران الشباب موقدات Aبسعد لا یخاف من الخمود
براح الروح روحی! قرعیناAو یا نفسی دعاک الجد عودی
و ارض الله واسعة فسیح Aالی رب روف بالوفود
ینادی ربنا، عودوا الیناAاجبیونا و اوفوا بالعقود
ازهدا فی ملاقاتی و عندی Aوجود، فی وجود فی وجود
ولم یخسر طلوب فی فنائی Aولم یمکن خلاف فی وعودی
خمش کردم که هر ناگفته ی راAبدیدم من که دیدی و شنودی

3395 نسیم الصبح جد بالابتشارAو بشر حین یاتی بانتشار

واتحفنی لباس الجد منه Aفانی من لباس الجد عاری
فقد احرقت فی صد و بعدAبنار لا تسلنی ای نار
اما تصغی الی قلب حریق Aینادی، یا حذاری، یا حذاری
و مما خان بی دهر قتول Aو ما قدحان لی ادراک ثاری
اذا ما فیک افنی فیک احیی Aاذا ما انت جاری، انت جاری
ظللت کیونس فی بطن حوت Aفمذ صح الهوی کسروا فقاری
الا یا صاح انظر فی خدودی Aتری او صافه ان کنت قاری