دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3390 روزن دل! آه چه خوش روزنی Aیا تو مگر روزن یار منی

عمرک یا نخلة هل تاذنی Aنحو جنی غصنک کی نجتنی
روزن آن خانه اگر نیستی Aپس تو ز چه روی چنین روشنی
کل سراج حدث ینطفی Aغیرک یا اصلی یا معدنی
هرچه کند چرخ مطوق بودAجز تو که بنیاد بقا می کنی
اتخذالحرص هنا مسکناAدونک یا نفس فلا تسکنی
دانه ی دامست، چرا می خوری؟!Aآهن سردست، چرا می زنی؟!
شربة اهوائک مسمومةAحیلة اعدائک فی المکمن
سخته کمانیست، پس این کمین Aبر پر! چون تیر، چرا ایمنی؟!
قد نفد العمر وضاق المدی Aخذ بیدالهالک یا محسنی
گر دو جهان ملک شود مرمراAبی تو گدایم، نشوم من غنی
غیر سنا وجهک لا نشتهی Aای وسوی عشقک لا نقتنی

3391 اضحکنی بنظرة، قلت له فهکذی Aشرفنی بحضرة، قلت له فهکذی

جاء امیر عشقه ازعجنی جنوده Aامددنی بنصرة، قلت له فهکذی
جملنی جماله، نورنی هلاله Aاطربنی بسکرة، قلت له فهکذی
یسکن فی جوارنا، تسکن منه نارناAیدهشنا بعشرة، قلت له فهکذی
نور وجهه الدجی، صدق لطفه الرجاAاکرمنی بزورة، قلت له فهکذی
نال فوادی کاسه عظمه و باسه Aفاز به بخمرة، قلت له فهکذی
من تبریز شمس دین یسمع منی الانین Aیکرمنی بسفرة، قلت له فهکذی

3392 قد اسکرنی ربی من قهوة مد راری Aواستغرقنی الساقی من نائله الجاری

یا قهوة اجلالی، یا دافع بلبالی Aما جات هنا الا کی تکشف اسراری
قد کلفنی عشقی، الصبوة لا تشفی Aاصعدت به عمری، ادرکت به ثاری
سقیا لک یا ساقی، من نائلک الباقی Aلا تسر الی صدری، انی لک یا ساری
فزنا بمطایاکم جدنا بعطایاکم Aمن اسعد یلقاکم لا یلدغه ضاری
ذاالحال حوالینا و انشق به عیناAلا زال لنا زینا من حلة انواری
یا سمعی و یا شمعی یا سکری و یا شکری Aیا راحی و یا روحی من غیرک اغیاری