دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3382 بار منست او بچه نغزی، خواجه اگرچه همه مغزی Aچون گذری بر سر کویش، پای نکونه که نلغزی

حدثنی صاحب قلبی، طهرلی جلدة کلبی Aاضحکنی نور فوادی، اسکرنی شربة ربی
وز در بسته چو برنجی، شیوه کنی زود بقنجی؟!Aشیوه مکن، قنج رها کن، پست کن آن سر، که بگنجی
طاب لحبی حرکاتی، صار خساری برکاتی Aانت حیاتی و تعدی، طال حیاتی بحیاتی
جان دل تو، دل جانی، قبله ی نظاره کنانی Aچونک شود خیره نظرشان، از ره دلشان بکشانی
عمرک یا عمر و تولی، زادک یا زید تجلی Aکم تنم اللیل؟! تنبه! قد ظهرالصبح، تجلی
خانه ی دل را دو دری کن، جانب جان راه بری کن Aطالب دریای حیاتی، سنگ دلا، رو گهری کن
یا سندی انت جمالی ، انت دلیلی ودلالی Aکیف تجوز و ترجی، تعرض عنی لملالی
جان و روان خیز روان کن، با شه شاهان سیران کن Aهیچ بطی جوید کشتی؟! جان شده ی ترک مکان کن
قد طلع البدر علینا، قد وصل الوصل الیناAیا فاتی وافق بدر فیه نذرنا والینا
ای طربستان، چه لطیفی؟! ای سرمستان چه ظریفی؟!Aده بخوری تو بدهی یک، کی بود این شرط حریفی؟!
کل مساء و صباح یسکرناالعشق براح Aقد یاس المحزن منا، التحق الحزن بصاح
بس کن گفتار رها کن، باز شهی قصد هوا کن Aباز رو ای باز بدان شه، با شه خود عهد و وفا کن
بسکم الهجر فعودوا، فی طلب الوصل سعودAامتنع الوصل بشح، اجتنبواالشح، وجودوا

3383 سیدی ایم هو کی، خذیدی ایم هو کی Aارنی وجهک ساعة، نقتدی ایم هو کی

من ردا اکرامکم، نرتدی ایم هو کی Aفی سناسیمائکم نهتدی، ایم هو کی
خوش بود از جام تو، بیخودی ایم هو کی Aدر صبوح از نقل تو، نغتدی ایم هو کی
همچو مه در شهرها، شاهدی ایم هو کی Aاز همه بیندت، مقتدی ایم هو کی
حاضر و آواره را، مسندی ایم هو کی Aکعبه وار آفاق را، مسجدی ایم هو کی
برد عشقت از دلم، زاهدی ایم هو کی Aاسکتوا ذاک الخیال، قایدی ایم هو کی

3384 الام طماعیة العاذل Aولا رای فی الحب للعاقل

برادر، مرا در چنین بی دلی Aملامت رها کن، اگر عاقلی
یراد من الطبع نسیانکم Aو یا بی الطباع علی الناقل
تو عاقل ازانی که عاشق نه ی Aترا قبله عشقست اگر مقبلی
و انی لا عشق، من عشقکم Aنحولی و کل فتی ناحل
به صورت فریبی مرا روز و شب Aز جان برنخیزی که بس کاهلی
و لوزلتم، ثم لم ابککم Aبکیت علی حبی الزائل
منم مرغ آبی، توی مرغ خاک Aازین منزلم من، تو زان منزلی
اینکر خدی دموعی و قدAجری منه فی مسلک سابل؟
لکم دینکم خوان، ولی دین بروAوگر نی بوصل آ، اگر واصلی
اول دمع جری فوقه؟Aو اول حزن علی راحل؟
بر آفتابست مه در کمی Aازو دور ماند گه کاملی
وهبت السلو لمن لا منی Aو بت من العشق فی شاغل
چو جان ولی شد قرین قمرAببارد چو باران بلا، بر ولی
ولو کنت فی اسر غیرالهوی Aضمنت ضمان الی وائل
فلا استغیث الی ناصرAولا اتضعضع من خاذل
ازین در برد جمله عالم مرادAبرین در بمیرم، چو تو سایلی
کان الجفون علی مقلتی Aثیاب شققن علی ثاکل
برین در چو دری درون صدف Aچو دوری، چو ریمی، که در دملی