دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3363 عشق تو خواند مرا کز من چه می گذری Aنیکو نگر که منم آن را که می نگری

من نزل و منزل تو من برده ام دل توAکه جان ز من ببری والله که جان نبری
این شمع و خانه منم این دام و دانه منم Aزین دام بی خبری چون دانه می شمری
دوری ز میوه ما چون برگ می طلبی Aدوری ز شیوه ما زیرا که شیوه گری
اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوست Aزین حشر بی خبرند این مردم حشری
ارواح بر فلک اند پران به قول نبی Aارواح امتنانی طائر خضری
ز آن طالب فلکند کز جوهر ملکندAانظر الی ملک فی صورت البشری
این روح گرد بدن چون چرخ گرد زمین Aفالجسم جامده و الروح فی السفری
زین برج ها بگذر چون همسر ملکی Aو اطلع علی افق کالشمس و القمری

3364 در لطف گر بروی شاه همه چمنی Aدر قهر گر بروی که را ز بن بکنی

دانی که بر گل تو بلبل چه ناله کندAاملی الهوی اسقا یوم النوی بدنی
عقل از تو تازه بود جان از تو زنده بودAتو عقل عقل منی تو جان جان منی
من مست نعمت تو دانم ز رحمت توAکز من به هر گنهی دل را تو برنکنی
تاج تو بر سر ما نور تو در بر ماAبوی تو رهبر ما گر راه ما نزنی
حارس تویی رمه را ایمن کنی همه راAاهوی الهوا امنو فی ظل ذو المننی
آن دم که دم بزنم با تو ز خود بروم Aلو لا مخاطبتی ایاک لم ترنی
ای جان اسیر تنی وی تن حجاب منی Aوی سر تو در رسنی وی دل تو در وطنی
ای دل چو در وطنی یاد آر صحبت ماAآخر رفیق منی در راه ممتحنی

3365 سلطان منی سلطان منی Aو اندر دل و جان ایمان منی

در من بدمی من زنده شوم Aیک جان چه بود صد جان منی
نان بی تو مرا زهرست نه نان Aهم آب منی هم نان منی
زهر از تو مرا پازهر شودAقند و شکر ارزان منی
باغ و چمن و فردوس منی Aسرو و سمن خندان منی
هم شاه منی هم ماه منی Aهم لعل منی هم کان منی
خاموش شدم شرحش تو بگوAزیرا به سخن برهان منی
فدیت لمولی به افتخاری Aبطی الاجابة، سریع الفرار
و منذ سبانی هواه، ترانی Aاموت و احیی، بغیر اختیاری
اموت بهجر، و احیی بوصل Aفهذاک سکری، وذاک خماری
عجبت بانی اذرب بشمس Aاذا غاب عنی زمان التواری
اذا غاب غبنا، و ان عاتعدناAکذا عادة الشمس فوق الذراری
بمائین یحیی، بحس و عقل Aفذوا الحس راکد، وذوا العقل جاری
فماالعقل، الا طلاب المواقب Aو ماالحس الاخداع العواری
فذو العقل یبصر هداه و یخضع Aو ذوالحس یبصر هواه یماری
گهی آفتابی ز بالا بتابی Aگهی ابرواری چو گوهر بتابی
زمین گوهرت را به جای چراغی Aنهد پیش مهمان به شبهای تاری
ز من چون روی تو ز من رود هم Aبرم چون بیایی، مرا هم بیاری