دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3362 خواهی ز جنون بویی ببری Aز اندیشه و غم می باش بری

تا تنگ دلی از بهر قباAجانت نکند زرین کمری
کی عشق تو را محرم شمردAتا همچو خسان زر می شمری
فوق همه ای چون نور شوی Aتا نور نه ای در زیر دری
هیزم بود آن چوبی که نسوخت Aچون سوخته شد باشد شرری
وانگه شررش وا اصل رودAهمچون شرر جان بشری
سرمه بود آن کز چشم جداست Aدر چشم رود گردد نظری
یک قطره بود در ابر گران Aدر بحر فتد یابد گهری
خار سیهی بد سوختنی Aگردش گل تر باد سحری
یک لقمه نان چون کوفته شدAجان گشت و کند نان جانوری
خون گشت غذا در پیشه وری Aآن لقمه کند هم پیشه وری
گر زانک بلا کوبد دل توAاز عین بلانوشی بچری
ور زانک اجل کوبد سر توAدانی پس از آن که جمله سری
در بیضه تن مرغ عجبی Aدر بیضه دری ز آن می نپری
گر بیضه تن سوراخ شودAهم پر بزنی هم جان ببری
سودای سفر از ذکر بودAاز ذکر شود مردم سفری
تو در حضری وین وهم سفرAپنداشت توست از بی هنری
یا رب برهان زین وهم کژش Aتو وهم نهی در دیو و پری
چون در حضری بربند دهان Aدر ذکر مرو چون در حضری

3363 عشق تو خواند مرا کز من چه می گذری Aنیکو نگر که منم آن را که می نگری

من نزل و منزل تو من برده ام دل توAکه جان ز من ببری والله که جان نبری
این شمع و خانه منم این دام و دانه منم Aزین دام بی خبری چون دانه می شمری
دوری ز میوه ما چون برگ می طلبی Aدوری ز شیوه ما زیرا که شیوه گری
اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوست Aزین حشر بی خبرند این مردم حشری
ارواح بر فلک اند پران به قول نبی Aارواح امتنانی طائر خضری
ز آن طالب فلکند کز جوهر ملکندAانظر الی ملک فی صورت البشری
این روح گرد بدن چون چرخ گرد زمین Aفالجسم جامده و الروح فی السفری
زین برج ها بگذر چون همسر ملکی Aو اطلع علی افق کالشمس و القمری

3364 در لطف گر بروی شاه همه چمنی Aدر قهر گر بروی که را ز بن بکنی

دانی که بر گل تو بلبل چه ناله کندAاملی الهوی اسقا یوم النوی بدنی
عقل از تو تازه بود جان از تو زنده بودAتو عقل عقل منی تو جان جان منی
من مست نعمت تو دانم ز رحمت توAکز من به هر گنهی دل را تو برنکنی
تاج تو بر سر ما نور تو در بر ماAبوی تو رهبر ما گر راه ما نزنی
حارس تویی رمه را ایمن کنی همه راAاهوی الهوا امنو فی ظل ذو المننی
آن دم که دم بزنم با تو ز خود بروم Aلو لا مخاطبتی ایاک لم ترنی
ای جان اسیر تنی وی تن حجاب منی Aوی سر تو در رسنی وی دل تو در وطنی
ای دل چو در وطنی یاد آر صحبت ماAآخر رفیق منی در راه ممتحنی