دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3350 الا هات حمرا کالعندم Aکانی ما زجتها عن دمی

و یبدو سناها علی وجنتی Aاذا انحدرت کاسها عن فمی
فطوبی لسکراء من مغنم Aو تعسا لصحواء من مغرم
می درغمی خور اگر در غمی Aکه شادی فزاید می درغمی
بیا نوش کن ای بت نوش لب Aشراب محرم اگر محرمی
مگو نام فردا اگر صوفیی Aهمین دم یکی شو اگر همدمی
برای چنین جام عالم بهاAبهل مملکت را اگر ادهمی
درآشام یک جام دریا دلاAاگر ظاهر کند گوهر آدمی
چرا بسته باشی چو در مجلسی Aچرا خشک باشی چو در زمزمی
چرا می نگیری نخستین قدح Aچپ و راست بنما که از کی کمی
ز جام فلک پاک و صافیتری Aکه برتر از این گنبد اعظمی
بنوش ای ندیمی که هم خرقه ای Aبجوش ای شرابی که خوش مرهمی
چو موسی عمران توی عمر جان Aچو عیسی مریم روان بر یمی
چو یوسف همه فتنه مجلسی Aچو اقبال و باده عدوی غمی
ز هر باد چون کاه از جا مروAکه چون کوه در مرتبت محکمی
بحل برج کژدم سوی زهره روAکه کژدم ندارد بجز کژدمی
به تو آمدم زانک نشکیفتم Aز احسان و بخشایش و مردمی
چنین خال زیبا که بر روی توست Aپناه غریبی و خال و عمی
فانت الربیع و انت المدام Aو مولی الملوک الا فاحکمی
خلایق ز تو واله و درهمندAتو چون زلف جعدت چرا درهمی
مگر شمس تبریز عقلت نبودAکه چون من تو سرمست و لایعلمی

3351 بسودای آن شاه بیچون تویی Aدوان سوی آن هفت گردون تویی

طلبکار آن در شاهی بدانک Aفرو رفته بحر پرخون تویی
به فرمان همت فرو رفته ای Aبه جاروب لا هر چه مادون تویی
چو رشک هزاران چو لیلی ویست Aدلا در هواهاش مجنون تویی
ازین فتنه ای که جهان تو نبردAبه جان تو مرده که مفتون تویی
برای کسان کوست بحر خوشی Aکم است این مشایب که محزون تویی
تو محسود آنی که در اندرونت Aاگر چند کاهی ز بیرون تویی
چو عشقش دمی بر تو افسون بخواندAبرنج همه عالم افسون تویی
چو مخدوم شمس الحق و نیست نوح Aتو در زیر ازین فلک مشحون تویی
بگویم سخن در می و روی خوب Aغرض از می و روی میگون تویی
به قانون عشقش کسی ره نیافت Aاز آن دن دلا گر به قانون تویی
جمالش چو مصری پر از شکر است Aمر آن مصر را شیخ ذوالنون تویی
چو خورشید عشقش درون تو رفت Aچه غم داری ار طین مسنون تویی
خیال خداوند شمس الحق است Aبیا که همای همایون تویی
چو مرغ خیالش درون لانه کردAدروما خجسته و میمون تویی
چو طور است عشقت درو بنگرم Aکه انظر بگفتی و ذالنون تویی
چو عشقش تو را دید بیضا نمودAپس امروز موسی و هارون تویی
ایا خاک تبریز نزدیک من Aسراسر همه گنج قارون تویی
از آن خاک آری که معجون کنم Aکه دل را مقوی و معجون تویی

3352 تو هر چند صدری شه مجلسی Aز هستی نرستی در این مجلسی

بده وام جان گر وجوهیت هست Aدرآ مفلسانه اگر مفلسی
غریبان برستند و تو حبس غم Aگه از بی کسی و گه از ناکسی
در این راه بیراه اگر سابقی Aچو واگردد این کاروان واپسی
لطیفان خوش چشم هستند لیک Aبه چشمت نیایند زیرا خسی
نه بازی که صیاد شاهان شوی Aبرو سوی مردار چون کرکسی
نه ای شاخ تر و پذیرای آب Aنه درخورد باغ و زر و مغرسی
برو سوی جمعی چو در وحشتی Aبیفروز شمعی چرا مغاسی
چو استارگان اندر این برج خاک Aگهی گنسی و گهی خنسی
خمش کن مباف این دم از بحر و برAچو در بر بماندی و خود مفلسی