دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3332 من مراد توام مراد تویی Aمن غلامم چو کیقباد تویی

دل مرید تو و تو را خواهدAکاین در بسته را گشاد تویی
خاک پای توام ولی امروزAگردم اندر هوا که باد تویی
زهد من می جهاد من ساغرAچو مرا زهد و اجتهاد تویی
گر چه من بدنهاد و بدگهرم Aشاکرم چون در این نهاد تویی
ور نهادی که تو کنی برداشت Aخوش بود چون همه مراد تویی
زهر باده شود چو جام تویی Aظلم احسان شود چو داد تویی
بس کنم ذکر تو نگویم بیش Aذکر هر ذکر ذکر یاد تویی

3333 هر چه هست آن خداست تاوانی Aغیر او خود کجاست نادانی

هر چه دارد نشان و نام وجودAعین ما عین ماست تا دانی
گر به روی پری وشان نگریم Aروی ما با خداست تا دانی
هر چه کز سمعه و ریا برهیدAمحرم کبریاست تا دانی
خاک پایشش بدیده ها در کش Aکان تو را توتیاست تا دانی
هر که عیب تو بر کف تو نهادAاو تو را رهنماست تا دانی
گر بلایی رسد بلاکش باش Aکه بلا با صفاست تا دانی
در جهان هیچگونه راحت نیست Aاندکی با گداست تا دانی
شمس گر گشت فانی بالذات Aدر فناها بقاست تا دانی

3334 الامیر خوبان هلا تا نرنجی Aبهانه نگیری و از ما نرنجی

تویی یار غارم امید تو دارم Aکه سر را نخارم نگارا نرنجی
چو جانان مایی تو خاصان مایی Aز هر جا برنجی از این جا نرنجی
تویی شب فروزم تویی بخت و روزم Aکه امشب بخندی و فردا نرنجی
یکی مشت خاکیم ای جان چه باشدAکه از ما و زین ها و زان ها نرنجی
مها جان تو بودی ربودی دل از ماAهمانا که از دل مه ما نرنجی
چو دانا و نادان شدند از تو شادان Aز نادان نگیری ز دانا نرنجی
بس است این و گفتم نخواهم دگر گفت Aز جا گر شه ما همانا نرنجی