دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3331 مستی و عاشقانه می گویی Aتو غریبی و یا از این کویی

پیش آن چشم های جادوی توAچون نباشد حرام جادویی
پیش رویت چو قرص مه خجلست Aبه چه رو کرد زهره بی رویی
عاشقان را چه سود دارد پندAسیل شان برد رو چه می جویی
تو چه دانی ز خوبی بت ماAما از آن سو و تو از این سویی
ما ز دستان او ز دست شدیم Aدست از ما چرا نمی شویی
رو به میدان عشق سجده کنان Aپیش چوگان عشق چون گویی
پیش آن چشم های ترکانه Aبنده ای و کمینه هندویی
به ستیزه در این حرم ای صبرAگاه لاله و گاه لولویی
آفتابا نه حد تو پیداست Aکه نه در خانه ترازویی
هله ای ماه خویش را بشناس Aنی به وقت محاق چون مویی
هله ای زهره زیر چادر روAرو نداری وقیحه بانویی
تو بیا ای کمال صورت عشق Aنور ذات حقی و یا اویی
اندر این ره نماند پای مراAزانوم را نماند زانویی
همچو کشتی روم به پهلو من Aای دل من هزارپهلویی
مست و بی خویش می روی چپ و راست Aسوی بی چپ و راست می پویی
نی چپست و نه راست در جانست Aبو ز جان یابی ار بینبویی
ز آن شکر روی اگر بگردانی Aگر نباتی بدان که بدخویی
ور تو دیوی و رو بدو آری Aالله الله چه ماه ده تویی
دلم از جا رود چو گویم اوAهمه اوها غلام این اویی
هین ز خوهای او یکی بشنوAگاه شیری کند گه آهویی
هین خمش کار دیده کف نکندAنکند سیب و نار آلویی

3332 من مراد توام مراد تویی Aمن غلامم چو کیقباد تویی

دل مرید تو و تو را خواهدAکاین در بسته را گشاد تویی
خاک پای توام ولی امروزAگردم اندر هوا که باد تویی
زهد من می جهاد من ساغرAچو مرا زهد و اجتهاد تویی
گر چه من بدنهاد و بدگهرم Aشاکرم چون در این نهاد تویی
ور نهادی که تو کنی برداشت Aخوش بود چون همه مراد تویی
زهر باده شود چو جام تویی Aظلم احسان شود چو داد تویی
بس کنم ذکر تو نگویم بیش Aذکر هر ذکر ذکر یاد تویی

3333 هر چه هست آن خداست تاوانی Aغیر او خود کجاست نادانی

هر چه دارد نشان و نام وجودAعین ما عین ماست تا دانی
گر به روی پری وشان نگریم Aروی ما با خداست تا دانی
هر چه کز سمعه و ریا برهیدAمحرم کبریاست تا دانی
خاک پایشش بدیده ها در کش Aکان تو را توتیاست تا دانی
هر که عیب تو بر کف تو نهادAاو تو را رهنماست تا دانی
گر بلایی رسد بلاکش باش Aکه بلا با صفاست تا دانی
در جهان هیچگونه راحت نیست Aاندکی با گداست تا دانی
شمس گر گشت فانی بالذات Aدر فناها بقاست تا دانی