دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3276 گر از فتور هر کس مقصود را بمانی Aمیدان که تو همیشه خیره سر زمانی

وان کارهای هر کس در راهت امتحانست Aماریست گر کشیدی واصل شود امانی
آن کارهاست ظاهر آن کارهاست باطن Aعاشق چه باک دارد ز آفات دو جهانی
عاشق نباشد آن کس کو گفت من بلاهاAبر خود نگیرم ایرا وصلی است در کمانی
من شسته ام همین جا در راه عشق نایم Aتا پیش دیده بینم مقصود را عیانی
بر یک امید عاشق بهر رضای دلبرAویران کند جهانی از حمله های جانی
در بحر عشق کشتی هست آن نیاز عشق Aکشتی مده ز دستت زیرا که در میانی
معشوق کی پذیرد هر جایی منافق Aهمرنگ هر حریفی همرنگ هر مکانی
گر نزد عاشق آیند صد یوسفان نمایندAگوید مرا از آن چه چون نیست آن فلانی
در پیش عاشقی بود دعوی عشق کردی Aکردش کسی ملامت کاخر تو هم برانی
تا خود چه کار آید عشق کسی که از وی Aدر محنت و بلایی وز وصل بر کرانی
اینجا یکی ملیحی جان پروری لطیفی Aدر عشق او بجا آ یاوه مکن جوانی
زان خود شدستی محروم زین شاهد چو شکرAبرخور که تا نباشد از دو طرف زیانی
گفتا که من تنی ام معشوق چون سر من Aسر کی توان بریدن چون سر کند گرانی
ماننده ادیمم سوی یمن روانم Aتا بر سرم نیاید استاره یمانی
خورشید و مه چه سودت ما را سهیل بایدAنزد ادیم او را در چرخ نیست ثانی
این یک مثال بشنو دستی است زخم خورده Aداروش می نمایم در رنج امتحانی
تو گوییم فرو بر این دست را که رنج است Aتا دست پرنگاری چون دست خویش دانی
پس گوییم ز معشوق بیگانه شو چگونه Aجایش کسی بمیرد نه باقی و نه فانی
عاشق چو جزو معشوق کلیست این همی دان Aحق است این یقین دان از وحی آسمانی
گر تو به عشق آن شه شمس الحق نشستی Aبا جان آن خداوند تو نیز همچنانی

3277 گر مرد این حدیثی ره پیش بر بمردی Aورنه بخانه بنشین چه مرد این نبردی

مردان هزار دریا خوردند و تشنه مردندAتو مست از چه گشتی چون جرعه ای نخوردی
گفتی برو سپردن گردی بر آرم از ره Aنی هیچ ره سپردی نی هیچ گرد کردی
برخیز و خاک ره شو در زیر پای مردان Aبر فرقها نشینی وقتی که گرد گردی
گر سالها به پهلو می گردی اندر این ره Aمرتد شوی اگر تو یکدم ملول گردی

3278 وقتی خوش است ای دل بشنو بحق یاری Aارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری

دل را مکن چو خاره، مگزین ز ما کناره Aیا منیة الفواد، دار ولا تمار
ساقی خاص روحی، در ده می صبوحی Aاللیل قد تولی و البدر فی التواری
ای برده هوش ما را، یار آر دوش ما راAاسقیتنا کوسا صرفا علی الخمار
مار را خراب کردی، غرق شراب کردی Aحتی بدا و افشا، ما کان فی سراری
سلطان خیل مایی، لیلی لیل مایی Aیا لدة اللیالی، یا بهجة النهاری
ای سر طور سینا وی نور چشم بیناAانت الکبیر فینا، فارحم علی اصغاری
هین نوبت جنون شد، مستی ما فزون شدAیا مسکرالعقول، یا هادم الوقاری
شاه سخنور آمد، موج سخن درآمدAنحن الصدی لضدی، والله خیر قاری