دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3260 ناگهان بستد دلم دلدارکی Aشنگلی شنگولکی عیارکی

چستکی کم گو یکی پروانکی Aترگلی گل چهرکی طرارکی
شوخکی شیرینکی موزونکی Aجانکی جانانکی دلدارکی
خوبکی زیبایکی نیکویکی Aشورک انگیزی شکر گفتارکی
مستکی جادویکی گستاخکی Aسحرک آمیزی و دل آزارکی
خرمی افزایکی غم کاهکی Aشادمانی بخشکی غم خوارکی
بویک زلفینک مشکینکش Aمشکک افشانی و عنبر بارکی
حسنک رخسارکی چون ماهکش Aدل نهانی دزدکی مکارکی
غمزکک خونریزکی هاروتکی Aنرگسک سرمستکی بیمارکی
زلفکش را صد دل و جان و دلک Aزیرکی بر بندکی امارکی
لعلکش سرچشمه حیوانکی Aقدکش کبک دری رفتارکی
زلفکش مشکینکی پرچینکی Aچشمکش فتانکی خونخوارکی
خطک پر حسنک پرتابکش Aبندکی زنجیرکی و مارکی
بوسکی شیرینکی چون قندکش Aذوقک افزای طبرزد بارکی
پیشک رخسارک رنگینکش Aماهک و خورشید خدمتگارکی

3261 آنچه در سینه نهان می داری Aدرنیابند چه می پنداری

خفته پنداشته ای دل ها راAکه خدایت دهدا بیداری
هر درخت آنچ که دارد در دل Aآن بدیده ست گلی یا خاری
ای چو خفاش نهان گشته ز روزAتا ندانند که تو بیماری
به خدا از همگان فاشتری Aگر چه در پیشگه اسراری
پیش خورشید همان خفاشی Aگر چه ز اندیشه چو بوتیماری
چنگ اگر چه که ننالد دانندAکو چه شکل است به وقت زاری
ور بنالد ز غمی هم دانندAکو ندارد صفت هشیاری

3262 عذر العشق فزلت قدمی Aمزج الفرقة دمعی بدمی

و حنی القلب بما اورثنی Aندما فی ندم فی ندم
کرة الحجب وجودی و ن آی Aاسفا لیت وجودی عدمی
و سقی الصب و قد اسکرنی Aشرب القلب و ماذاق فمی
ای صنم لطف ترا می دانم Aنیم ای دوست، بدان حد عجمی
ز لطیفی تو، گر شکر تراAبدل اندیشم، ترسم برمی
من کی باشم؟! که تو بر تخت جمال Aحسرت شاه و سپاه و حشمی
منه انگشت تو بر حرف کژم Aمن اگر حرف کژم تو قلمی
سبق الجود وجودی قدماAمنک، یا انت ولی النعم
به حق جود وجودت که مبرAز من بی دل و هذا قسمی
لا تهج قتلی بالصید وصل Aو اجرنی انا صید الحرمی