دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3259 تا برفت از ما چو بر ما آمدی Aاندر آ جانا که بر جا آمدی

چون شنیدی ناله پنهان دل Aهمچو جان در جسم پیدا آمدی
از قدومت جان مرده زنده شدAزانکه جان جمله جانها آمدی
هر طرف گلهای گوناگون برست Aدر درون جان ما تا آمدی
محو کردی اختران را بر فلک Aهمچو صد خورشید بالا آمدی
گر تو را کوری نبیند گو مبین Aتو برای چشم بینا آمدی
گوهر عشقت کجا یابد ولدAچون ورای هفت دریا آمدی

3260 ناگهان بستد دلم دلدارکی Aشنگلی شنگولکی عیارکی

چستکی کم گو یکی پروانکی Aترگلی گل چهرکی طرارکی
شوخکی شیرینکی موزونکی Aجانکی جانانکی دلدارکی
خوبکی زیبایکی نیکویکی Aشورک انگیزی شکر گفتارکی
مستکی جادویکی گستاخکی Aسحرک آمیزی و دل آزارکی
خرمی افزایکی غم کاهکی Aشادمانی بخشکی غم خوارکی
بویک زلفینک مشکینکش Aمشکک افشانی و عنبر بارکی
حسنک رخسارکی چون ماهکش Aدل نهانی دزدکی مکارکی
غمزکک خونریزکی هاروتکی Aنرگسک سرمستکی بیمارکی
زلفکش را صد دل و جان و دلک Aزیرکی بر بندکی امارکی
لعلکش سرچشمه حیوانکی Aقدکش کبک دری رفتارکی
زلفکش مشکینکی پرچینکی Aچشمکش فتانکی خونخوارکی
خطک پر حسنک پرتابکش Aبندکی زنجیرکی و مارکی
بوسکی شیرینکی چون قندکش Aذوقک افزای طبرزد بارکی
پیشک رخسارک رنگینکش Aماهک و خورشید خدمتگارکی

3261 آنچه در سینه نهان می داری Aدرنیابند چه می پنداری

خفته پنداشته ای دل ها راAکه خدایت دهدا بیداری
هر درخت آنچ که دارد در دل Aآن بدیده ست گلی یا خاری
ای چو خفاش نهان گشته ز روزAتا ندانند که تو بیماری
به خدا از همگان فاشتری Aگر چه در پیشگه اسراری
پیش خورشید همان خفاشی Aگر چه ز اندیشه چو بوتیماری
چنگ اگر چه که ننالد دانندAکو چه شکل است به وقت زاری
ور بنالد ز غمی هم دانندAکو ندارد صفت هشیاری