دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3249 آنچنان حسن کجا باشد در هر چینی Aو آن چنان نرگس مخمور خوش خود بینی

هر که باشد اگرت بیند و اندر خوابی Aجز یکی عاشقکی بیدلکی مسکینی
مومن و کافر و ترسا اگرت یک نظری Aچون به بستند بگویند که آوه دینی
دوزخ ار لطف تواش نیم رخی بنمایدAحکم گردد نبود در پیش از او کینی
در دلم کرد خیالت صنما می دیدم Aهر طرف دلبر خوبی ز بتان چینی

3250 پیک هر قافله در ششدره ابلیسی Aتو به هر نیت خود مسخره ابلیسی

از برای علف دیو تو قربان تنی Aبز دیوی تو مگر یا بره ابلیسی
سره مردا چه پشیمان شده ای گردن نه Aکه در این خوردن سیلی سره ابلیسی
شلغم پخته تو امید ببر زان تره زارAز آنک در خدمت نان چون تره ابلیسی
نان ببینی تو و حیزانه درافتی در روAعاشق نطفه دیو و نره ابلیسی
نیت روزه کنی توبره گوید کای خرAسر فروکن خر باتوبره ابلیسی
از حقیقت خبرت نیست که چون خواهد بودAتو بدان علم و هنر قوصره ابلیسی
در غم فربهی گوشت تو لاغر گشتی Aناله برداشته چون حنجره ابلیسی
کفر و ایمان چه می خور چو سگان قی می کن Aز آنک تو مومنه و کافره ابلیسی
تا دم مرگ و دم غرغره چون سرکه بدAترش و گنده تو چون غرغره ابلیسی
گرد آن دایره کرده خوان پر چو مگس Aتا قیامت که تو از دایره ابلیسی

3251 تا کیم دل ز غم عشق بدینسان داری Aتا کیم دیده درین گوشه درافشان داری

دل مجروح مرا درد و غمت نیست تمام Aکز غم دیگرش از جمع پریشان داری
بنشیند ز هوای حرمم طایر قدس Aتا کیش بسته پر و بال تو سلطان داری
به طواف حرم ار نیست رهی شایسته Aپس چرا روی دلم در ره وجدان داری
ای که داری سر آزاده غنیمت دارش Aهان مبادا که بدامیش چو زاغان داری
همت شمس به جز کوی تو نارد به نظرAزان سبب گرد درش واله و حیران داری