دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3238 بکمال بود عشقم ز ازل که آفریدی Aنه زمین بدونه گردون که دعای من شنیدی

نه خوری بدونه ماهی نه سری بدو کلاهی Aکه مرا برای عشقت ز گزیدگان گزیدی
تو برای اهبطواام ز برای رابطواام Aبفروختی به خاکی و به جانها خریدی
تو مرا عجب چه یاری تو بگو به من چه داری Aکه مرا نه بعد پستی به بلندیی کشیدی
بده ام قدیم با تو بده ام ندیم با توAچو منم تو و تویی من ز چه روی ناپدیدی
نه تو با منی نه بی من نه تو در تنی نه بی تن Aنه تو زنده مرده هم زن تو قریبی و بعیدی
تو تری و خشکی ای جان ختنی و مشکی ای جان Aشب قدر و سال و ماهی عرفات و روز عیدی
تویی آنکه چشم و دیدی تو بگفتی و شنیدی Aتویی آنکه پرده دوزی تویی آنکه بر دریدی
تو سواری و سمندی تو لطیف و زورمندی Aتو گشایی و ببندی در و قفلی و کلیدی
همه خلق گشت حیران ز رعیت و ز سلطان Aکه چگونه شهسواری که تو غازی و شهیدی
منشین تو سست و طالب که شوی قوی و غالب Aسو بیشه شو چو شیران که از آن چمن چریدی
ز جهان نهان ز آنم که چو عشق بی نشانم Aچو بر شیوخ جانم ز چه رو کنم مریدی
دلت ار کنون مریدی ز ازل شه مریدی Aهمه دانشی و دیدی دل و جان با یزیدی

3239 پرسید بلبل ای جان که بهار شد کجایی Aبشکفت جمله عالم گل و برگ جان فزایی

رخ یوسفان ببینی که ز چاه سر برآردAهمه گلرخان ببینی که کنند خودنمایی
ثمرات دل شکسته به درون خاک بسته Aبگشاده دیده دیده ز بلای دی رهایی
خضر و ثمن چو رندان بشکسته اند زندان Aگل و لاله شاد و خندان ز سعادت عطایی
همه مریمان کامل همه بکر و گشته حامل Aبنموده عارفان دل به جناب کبریایی
به مثال گربه هر یک به دهان گرفته کودک Aسوی مادران گلشن به نظاره چون نیایی
بنگر به مرغ خوش پر چو خطیب فوق منبرAبه ثنا و حمد داور بگرفته خوش نوایی
چو شکوفه کرد بستان ز ره دهن چو مستان Aتو نصیب خویش بستان ز زمانه گر ز مایی

3240 بشنو ز نی سماعی به زبان بی زبانی Aشده بی حروف گویا به لسان ارمغانی

بگشا تو شمع جان را چه گشاده ای زنان راAکه حدیث سر شنیدن تو به گوش دل توانی
ز نی است مستی ما نه ز می بزن زمانی Aکه حریف خوش نفس به ز شراب ارغوانی
نفسی زنی روان شد مدد حیات جان شدAاثری نمود آن به از آب زندگانی
ز سماع نی کسی را خبری بود که یابدAنظری ز مهربانان اثری به مهربانی
بگذار نیشکر را که به ذوق می نمایی Aنی بینوای شکر به نوا شکرفشانی
چو شدند گرم بازان بنشین که آتش از نی Aنه چنان گرفت در ما که نشاندنش توانی
به سماع چون در آیی ز خیال خویش بگذرAنفسی مگر نظر را به جمال او رسانی
دگر آن نظر میسر نشود تو را همان بس Aکه کنند التفاتت به جواب لن ترانی
هله شمس دین دو عالم به طفیل ذاتت آمدAتویی آفتاب دولت تویی خسرو معانی